Vrouwenkracht


Vrouwenkracht

Soms, of eigenlijk best wel vaak, kom ik in situaties terecht waarin ik me niet comfortabel voel, of niet thuis voel. Ik wijt dit meestal aan de energie, aan draadloze stoorfrequenties of wat dan ook.

Afgelopen weekend heb ik me in meerdere van dergelijke situaties zo gevoeld. Niet dat het weekend niet gezellig, leuk, inspirerend of wat dan ook was, maar gewoon omdat ik me soms niet thuis voelde.

Toen ik thuis was voelde ik me zelfs een beetje down. Hoe kwam dat nou toch weer, het was toch een leuk weekend? Waren het angsten? Trauma’s? Energieën van anderen die ik toch weer opgepikt had? Ik had nergens zin in, in had het gevoel dat ik maar een beetje nutteloos dingen aan het doen was. Het gevoel om met alles te stoppen waar ik nu mee bezig ben. Dan maar weer slaafs op kantoor om geld binnen te halen. Gek werd ik van mezelf. Het gevoel nooit aan zaken te kunnen voldoen, als bijvoorbeeld ondernemer. Ik ben met de honden een stuk gaan lopen en vroeg om een teken.

Ik was deze dag heel wat van plan, maar in deze flow had dat toch geen zin. Ik besloot een lekker warm bad te nemen en alles van me af te laten glijden, mijn aura te reinigen van alles wat erin en aan was gaan zitten. Ik als hooggevoelig miepje doe dat toch, hoe veel ik me ook bescherm. Een onbewaakt ogenblik en plak! Dat moet toch anders kunnen?

Nu ben ik in September begonnen aan de cursus Vrouwenwijsheid om meer in mijn Kracht te komen staan. Nodig voor mijn praktijk, mijn therapeut zijn, mijn afstuderen, mijn zijn. Ik wordt nog teveel van mijn stuk gebracht door wat er allemaal moet volgens anderen. Dus ik wilde mijn eigen authentieke Kracht leren kennen en daar ook in gaan staan.
De cursus is gebaseerd op de 13 Clanmothers zoals beschreven door en doorgegeven aan Jamie Sams. Ik besloot op dat moment in dat boek te beginnen. De bedoeling is dat we eerst de energie van de Clanmoeders voelen en daarna pas de hoofdstukken lezen. Dus ik mocht tot en met de 1e Clanmoeder gaan lezen.

Al bij het voorwoord en de inleidende hoofdstukken begon de energie weer te stromen en had ik constant van die ohja en natuurlijk momentjes. Het kwartje begon te vallen. Mijn Kracht, mijn eigen authentieke Kracht, de Kracht waarmee ik mezelf en de wereld kan helpen is die van de Vrouw! Ik snapte ineens mijn weerstand bij vele zaken. Prestatie, competitie, oordelen, wetenschap, logica, gelijk willen hebben, ambitie, het iets moeten betekenen of bereiken. Eigenlijk is het allemaal pure mannenenergie. We leven in een mannenmaatschappij. Alles is gebaseerd op mannenenergie. Dat is niet goed of slecht, het is een constatering, en ook dat de balans hierin volledig zoek is.

Ik ging verder met lezen en ik kreeg allerlei beelden en visioenen, het begon echt te leven. Ik zag ineens een duidelijk en helder pad voor me. De dingen die ik probeer na te jagen, meestal op advies van anderen, zijn niet de dingen die bij mijn eigen authentieke Kracht passen. Mijn innerlijke Bron. Want dat is Vrouw zijn.

Ik heb, en ik denk de meeste vrouwen met mij, altijd ervaren dat vrouwen van het “zwakke” geslacht zijn. Dat de typische eigenschappen van vrouwen er niet toe doen, ondergeschikt zijn aan het mannelijke. Dit is al eeuwen gaande. Op gegeven moment is de vrouw wel in opstand gekomen, maar omdat het mannelijk zo ontzettend overheerst op dit moment is deze opstand in feite ook mannelijke energie. Het heet niet voor niets eMANcipatie. Waardoor we tegenwoordig ernaar streven op gelijke hoogte te komen met een man. Wat een onzin eigenlijk. Ik ga het niet meer proberen. Ik ga weer terug naar mijn Bron, naar mijn eigen authentieke Kracht, want dat is het enige waaruit ik echt authentiek zal kunnen leven en zijn. Wat is dan die vrouwenenergie? Het is zacht en rond, gevoelens (geen emoties, dat is wat anders), zorgzaamheid, helende krachten, intuïtieve gaven, de behoefte om samen te werken en te delen, leven vanuit je hart. Toen ik dit lijstje voor mezelf opsomde wist ik meteen dat dat is waar ik vanuit wil gaan leven. De mannelijke energie heb ik nu genoeg ervaren. Ik mag nu het vrouwelijke in mezelf gaan manifesteren, en daar ook voor staan. Want het is nodig. Zeker nu. Als je ziet waar de overheersende mannelijke energie van de afgelopen eeuwen ons gebracht heeft? We staan er niet best voor als mensheid.

Het is weer tijd om balans te vinden. Ik ga niet meer proberen om man te zijn. Ik kan de mannenenergie die ik in me heb gebruiken om bepaalde zaken te regelen, maar ik ga dat niet meer laten overheersen. Ik hoef niet zo nodig. Ik moet helemaal niets. Ik mag alles.

Ik begon het spirituele pad te bekijken wat ik heb bewandeld tot nu toe. Yoga, Reiki, Sjamanisme. Ook hierin overheerst eigenlijk de mannelijke energie. Ook het werken volgens regeltjes is eigenlijk mannelijke energie. Ik heb altijd de behoefte gehad dingen op mijn eigen manier te doen, op gevoel, vanuit een innerlijk weten of intuïtie. En dat is vrouwelijk. Ik heb Reiki II maar ik kan die symbolen maar niet onthouden. Het lukt gewoon niet. Als ik tegenwoordig healingen geef doe ik dat op gevoel, op intuïtie, en dat werkt, heel goed zelfs.

Ik wilde heel graag ooit nog een Vision Quest of iets dergelijks doen, maar iets hield mij tegen. Ik begrijp nu waarom. Een Vision Quest is om de mannelijke krijger te helpen ontwaken. En dus niet voor mij.

Ik krijg de afgelopen dagen steeds meer tekens op mijn pad, dit is mijn weg, de weg van de Vrouw. Ik mag krachtig worden in het Vrouwzijn, want die energie is ongelooflijk krachtig. Het is de scheppende, de creërende energie, die van acceptatie en loslaten, die van openstaan voor anderen, voor meningen, voor andere wegen. Die van vrede en onvoorwaardelijke liefde. Moeder Aarde is de grootste vrouw van allemaal, en ze wordt door ons helemaal uitgebuit, eigenlijk mishandeld en verkracht. En dat mag stoppen.

Het is niet de bedoeling dat de vrouwenenergie gaat overheersen, maar er mag een balans komen, mannelijke energie is ook nodig, anders heeft de vrouw geen basis om iets te scheppen of creëren. In die zin mag er zeker gelijkwaardigheid komen. Maar niet door als vrouw te proberen te voldoen aan de mannelijke energie. Daar worden wij als vrouwen, en ik zeker, alleen maar ongelukkig en onzeker van, waardoor we ons uiterlijk gaan aanpassen om aan onzinnige ideaalbeelden te voldoen.

Ik mag volgend jaar in het voorjaar een korte Pelgrimsquest maken. Ik heb gezien wat ik mag gaan doen en ik ga de komende tijd kijken hoe ik dat ga doen. Ook hierin mag ik mijn eigen weg maken, mijn eigen pad kiezen. Eigenlijk zoals ik altijd heb gedaan. Ik vind het enorm spannend, want het is iets wat ik alleen ga doen, maar het is wel mijn weg. Niet een Vision Quest, niet een Healing Quest, niet een Pelgrimsroute maar mijn eigen DianaPelgrimsquest.

Ik voel me bruisen van energie, ik wil dit pad absoluut op. Ik geloof in niets meer en tegelijk in alles. Maar bovenal geloof ik in mijn eigen pad bewandelen.

Leafs
Diana

Nawoord:
Nadat ik bovenstaande had geschreven ging ik boodschappen doen. Ik besloot voor het eerst sinds tijden weer eens een Happinez te kopen. En jahoor, hierin stond een verhaal van Inez van Oord, de voormalig hoofdredactrice van het blad, en zij heeft een dergelijke ervaring ook gehad. Toeval bestaat niet meer. Op het moment dat je je authentieke pad opstapt gaat de synchroniciteit zijn werk doen.

Bad days……


I am having a bad day today. Doubting everything I do, doubting the purpose of my very existence. It has been in the upwards spiral for so long I almost forgot what days like this feel like. But I guess I can’t enjoy the good days without the bad days. Right?

It is not easy hearing people ridicule everything I stand for. When people I think should be thinking the way I do, at least partially. Because we have the same goals. I assume. But the things I stand for seem to make me a quack. So I am considered a quack amongst people who are considered by others as quacks…. That is harsh. And to hear that the little paper you are studying so hard for these last years means nothing in the “real” world. So I am on the verge of quitting. Everything I do. Still I hope this is just a little setback. Some sort of challenges thrown to me from the Universe. To keep on fighting for what I believe in. Or it is the Universal way of sending me messages that I should quit this education. That it is no longer the thing that will help me further. I just don’t know anymore. I do know I am tired of fighting. Maybe I should just give in to the average and everyday world.

I think it is time for some serious retreat, really trying to figure out where it is I am going. If I should hang on to the path I am on or take another road. To ask my spirit guides what is the right track for me. But maybe spirit guides are also a lot of nonsense, maybe they are just a figment of my imagination to cope with life as it comes. I just don’t know anymore…….

Diana

Update on Elvis


It’s been a while since I wrote a blog. That is because studies are taking up a lot of time, it is going well, but leaves little room for other things to do. And the little time I do take off are preserved for friends, family and pets. Quality time as it is called.

I wanted to give an update on our process with my old doggie-friend Elvis. We have been with him to the park and to the beach and I sang some songs for him. In the beginning it was way too emotional for both of us, but I was also going too fast. So now we are taking it one step at a time.

The singing was the first bit and I overdid this, it really was too much for both of us and he actually got sick the first few days. So I contacted the animal-communicator and with her and Elvis I decided to take things slow, when he was ready for the next step. And I explained to Elvis that even if we didn’t get to do the things on his wish list physically we could always do them in spirit.

Going to the park was a different matter, we really liked it. He enjoyed himself, it was almost like the young dog was back in there. Afterwards we made a little tour through the village to the places where we used to live. He was sniffing and looking, really alert. Below are some pictures of that experience (park only).

 

 

Last weekend we went to the beach. This was a very beautiful experience, he was very aware that this was his last visit to the beach in this lifetime. He sat there, in the wet sand, enjoying the wind, the sand and the cool salty water. We cried….. A lot…. Below are some pictures of this beautiful experience…..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

So he still is on this earth, but he told me not to wait too long with his wish list. I sometimes feel he is half gone already, he doesn’t always respond when he is resting and I touch him. I can feel his energy is fading; the life-force is getting weaker.

I will miss him immensely but I am so thankful that I can experience this with him, and am able to give him the space he needs to leave this life on his own terms.

Love and peace,

Diana

Mijn visie over ziek zijn, en de gevoelens van anderen kwetsen (In dutch because I want to publish this on my practice blog too, sorry for the foreign readers)


De laatste tijd heb ik gemerkt dat ik met mijn uitspraken en blogjes nogal wat verwarring en pijn veroorzaak. Ik wil me niet verdedigen maar ik wil wel mijn denkwijze uitleggen en waarom ik op dit moment zo in het leven sta als ik doe. Net zo goed als ik anderen probeer te begrijpen en reacties probeer te plaatsen hoop ik dat dit een beetje verklaart waarom ik doe wat ik doe. En zeg wat ik zeg. Je kunt je nooit helemaal in een ander verplaatsen omdat iedereen op iedere situatie anders reageert.

Laat ik voorop stellen dat ik nooit dingen zeg of doe om anderen bewust te kwetsen. Ik probeer altijd bruggen te slaan, dingen uit te leggen, mensen wakker te schudden, bewustwording te kweken. Omdat ik me zorgen maak, omdat ik wil helpen, niet voor mijn eigen ego, niet om gelijk te krijgen. Zo zit ik niet in elkaar. Maar zoals met iedereen die een “afwijkende” manier van leven en denken heeft, diegenen die tegen heilige huisjes trappen en bestaande wereldbeelden proberen te veranderen, loop ik ook tegen verzet en onbegrip aan. Dat is soms niet leuk, maar elk dier of mens die ik hiermee kan helpen is het het waard. En ik zeg niet dat ik de waarheid in pacht heb, wat ik vertel, doe en zeg is mijn eigen waarheid. En soms pas ik die aan waar nodig, maar globaal blijft mijn denkwereld hetzelfde. Alles is constant in verandering. Stilstand is in mijn ogen achteruitgang. Morgen zijn sommige dingen die wij nu als normaal beschouwen alweer veranderd.

Dan het ziek zijn. Ik heb de afgelopen tijd meermalen gezegd dat ik denk dat ziek zijn altijd bij je zelf ligt, dat je in principe door je leefstijl, mentaal en/of fysiek, zelf het ziek zijn veroorzaakt. Nou is het zo dat ik ziek zijn niet als ziek zijn zie, als iets van buitenaf dat “je overkomt” maar als symptoom van een interne disbalans. Dus een disbalans in mentaal en/of fysiek. Voor mij als natuurgeneeskundige (ik werk alleen wel met dieren in plaats van mensen, en geloof me, dat is vaak veel eenvoudiger) is het zaak om die balans te proberen herstellen. Er zijn allerlei factoren waardoor je in disbalans kunt komen. Soms zijn dit zelfs zaken uit vorige generaties en/of vorige levens, waarvoor je in dit leven een kans krijgt om dit in balans te brengen. Bij vorige generaties kun je dit mooi doen door een helende reis te maken naar je voorouders via het sjamanisme of binnen de homeopathie met miasma’s te werken. Bepaalde ziektes/disbalansen van je voorouders kunnen namelijk generaties lang doorwerken. We noemen dat dan in de wetenschap erfelijk belast en zit in je DNA/genen. Nou is het ook bekend dat je door je manier van leven dit DNA kunt veranderen. Dit is bekend bij mensen die bijvoorbeeld veel mediteren. Als je ziet hoe je dus op celniveau zelf invloed hebt op dit soort zaken kun je misschien begrijpen waarom ik stel dat ziek zijn door jezelf veroorzaakt wordt. Alles is trilling. Je kunt dus zelf wel degelijk bepaalde patronen doorbreken die al generaties lang bestaan. Er bestaat positieve en negatieve trilling. Kijk maar naar geluid/muziek. Dit is prachtig en helend, maar als je het te hard speelt krijg je gehoorbeschadiging en innerlijke stress. Stress is iets wat wij met zijn allen in deze huidige maatschappij chronisch last van hebben door alle zaken die we onszelf opleggen. Door allerlei dingen waar we van onszelf aan moeten voldoen. Aan bepaalde standaarden. Niemand is wat dat betreft echt vrij, ook ik niet. En de schuld geven van iets aan de maatschappij, of de wereld, of de kosmos, of het universum, dat bestaat in mijn ogen niet. Ik zie alles als een, we hebben allemaal dezelfde trillingen en veroorzaken dus ook nog eens als groep een disbalans. Dus niet alleen individueel. Hierbij doel ik op bijvoorbeeld het moeten voldoen aan een ideaalbeeld qua uiterlijk. Iedereen die van de norm (die verschillend is per generatie) afwijkt voelt zich lelijk, ongewenst of wat dan ook en zal koste wat kost gaan proberen aan die norm te voldoen. Of ziek worden. Hetzelfde geldt voor de ouderen in onze maatschappij, die tellen niet meer mee, worden afgeschreven, weggestopt, kosten tijd en geld. Door zo met je medemens en dus ook met bijvoorbeeld je eigen toekomst (want we willen uiteindelijk natuurlijk wel zelf oud worden) om te gaan veroorzaak je disbalans. In vroegere culturen werden ouderen juist als wijs gezien en waren we dankbaar voor alles wat ze voor ons betekend hadden. Natuurlijk hadden ze kwaaltjes die horen bij een afbrekend lichaam maar dit was een stuk minder en milder dan nu. Daar komt nog bij dat wij met zijn allen de connectie met het natuurlijk ritme zijn kwijtgeraakt, en dat we met zijn allen stil zijn gaan zitten. Het menselijk lichaam is niet gemaakt om te zitten. Dan hadden we wel een andere bouw gehad. We zijn gemaakt om te bewegen, fysieke arbeid te verrichten. We zijn met zijn allen teveel in ons hoofd gaan leven. Ik heb het in dit stuk maar niet eens over onze voedingspatronen, of medicijngebruik. Dan ben ik nog wel een blaadje of 8 bezig. Er is zelfs een punt in de geschiedenis geweest waar we lichaam en ziel als iets aparts zijn gaan zien omdat 1 man niet wetenschappelijk kon verklaren hoe de invloed van de ziel op het lichaam in zijn werk ging. 1 man…. Stel je voor. Maar ook dat patroon, die conditionering kunnen we doorbreken. Door er een andere lading aan te geven. En let eens op wat je zelf doet. Hoe vaak zeg je tegen jezelf dat je dingen moet doen, in plaats van gaan of willen doen. Met moeten leg je een lading op iets die ook niet positief werkt. Je legt jezelf iets van buitenaf op. Ik moet werken of ik wil werken. Ik moet leven of ik wil leven…… Zeg dat een paar keer en voel het verschil. De lading is heel anders.

En als je wilt weten wat chronische stress met je doet kun je eens een kijkje gaan nemen bij dieren in de bio-industrie. Van deze dieren is bekend dat stress een mindere kwaliteit vlees oplevert. Veel vlees, en eerder slachten maar niet meer van dezelfde kwaliteit als vroeger. Dus kun je wel nagaan wat er ook in ons lichaam gebeurt. En misschien zien velen van ons zichzelf niet als dieren, fysiologisch gezien zijn we dat toch echt, en reageren wij hetzelfde. Je bent constant in een soort vlucht of vecht modus, met alle gevolgen van dien voor je lichaam. Hoe intelligenter het dier hoe meer last van stress, en aangezien wij onszelf als het intelligentste dier zien, kun je nagaan wat chronische stress met ons doet. En stress kan vele vormen hebben, vergis je daar niet in. Het is niet alleen werk- of studiedruk, waar we het vaak mee relateren, maar kan door vele oorzaken komen.

In mijn ogen ben je altijd verantwoordelijk voor je eigen leven. De keuzes die je maakt zijn de jouwe. Ik hoor dan veel mensen roepen ja maar de maatschappij, ja maar je moet (daar is het moeten weer) toch leven. Door dit soort excuses ga je dus nooit met jezelf aan de slag, blijf je de verantwoordelijkheid buiten jezelf leggen. Natuurlijk mag er brood op de plank komen, anders wordt het wel lastig om te overleven. Maar in hoeverre leef je nog naar wat je echt nodig hebt? In hoeverre ben je vrij? En als je voor je gevoel geen keuze hebt, dan is het altijd nog een keuze hoe je omgaat met je huidige situatie. Ga je in de slachtofferrol? In de negatieve spiraal van schuld geven en vingertje wijzen? Of ga je, net zoals ik heb gedaan, op een reis naar binnen. Ga je kijken hoe je je leven ten goede kunt veranderen? Ga je accepteren wie je werkelijk bent en ga je leren omgaan met de dingen die op je pad komen op een positieve manier? Ga je beseffen dat je goed en mooi bent zoals je bent, zoals je ter wereld gekomen bent? Besef je dat je als je je verveelt en om een uitdaging vraagt wat je je op de hals haalt? Want in mijn ogen is de ultieme uitdaging hoe je omgaat met verdriet, ziekte en verlies. Niet uit een vliegtuig springen met een parachute. Dat zijn niet de uitdagingen waar het in dit leven om gaat. Besef dat als je je ergert aan dit verhaal dat er diep van binnen iets is dat weet dat er een kern van waarheid in zit. En dan nog is het altijd jouw keuze om er iets aan te doen. Niets doen is ook een keuze, maar dan mag je ook accepteren wat dat voor gevolgen heeft. Kijk eens hoe je je voelt na een dag waarop je echt gedaan hebt wat je wilde. Hoe voel je je op zo’n dag? Heb je dan last van pijntjes, vermoeidheid, ergernissen, boosheid? En hoe voel je je de dag erna als je weer je moet-modus ingaat? Dan kom je vaak in een dip terecht. De balans is weg.

Ik geloof ook niet dat de dood een einde is. Door bepaalde oorzaken zijn wij de dood als een eindig iets gaan zien en hebben er een hele zware negatieve lading aan gegeven. Ook aan ziek zijn en bepaalde ziektes hebben we overigens zo’n zware negatieve lading gegeven. Maar door verschillende dingen die ik gevoeld en ervaren heb ben ik er voor mezelf wel redelijk uit, noem het een geloof, noem het een weten, dat dood geen einde is. En iedereen noemt het anders. In iedere cultuur, in ieder geloof is er geen einde. Sommigen geloven dat als jij doodgaat je weer opgaat in een groter geheel, en dus daarmee alle lessen die je in dit leven geleerd hebt ook weer in dat grote geheel inbrengt, zodat de volgende incarnaties dit weer mee kunnen nemen. Prachtig toch? Sommige mensen denken dat er niets is maar dat je lichaam dus gewoon vergaat en dat je daarmee weer een bijdrage levert aan de cirkel van het leven. En ook dat is toch een prachtige gedachte. Ok, als je je lichaam laat cremeren heb je een probleem, maar dan nog blijft er iets over wat de kringloop weer ingaat. Het bewustzijn zoals je dat nu hebt is niet eindig, je stoffelijk lichaam wel. Bewustzijn zal er altijd zijn, en door de dingen die je nu doet blijf je er dus ook altijd.

Ik ben volgens de Maya-Tzolkin een gele ritmische krijger. Ik weet wat mijn taak in het leven is en mede door dit te schrijven loop ik er niet meer voor weg. Het leven maak je zelf zo licht of zwaar als je zelf wilt. Besef dat je als je de mensheid vervloekt om de klimaatverandering of om uitsterven van bepaalde dieren dat je jezelf vervloekt. Dat je met die negatieve woorden jezelf vergiftigt. Alles is met elkaar verbonden, alles is trilling.

Dit is mijn levensdoel, ik kan niet anders dan zijn zoals ik nu ben. Door het te accepteren en te gaan leven naar mijn eigenlijke potentie geef ik mezelf weer een stuk vrijheid.

Mijn geboorte Zonnezegel is KIN 176 CIB the Yellow Resonant Warrior met toon 7, ik ben geboren in een zgn. GAP, een Galactic Activation Portal. Dat houdt in dat op de dag van mijn geboorte de kanalen naar de kosmos meer openstonden en dat ik daardoor een sterke intuïtie heb, en ook een intuïtief weten. Het is de kosmische krijger dat zich uitdrukt in doortastendheid, waarmee hij de vragen stelt om het leven tot zelfs na de dood verder te zetten. De Gier is het kenmerk van Cib waarmee hij ook de beperkingen van de Aarde kent maar ook dat er na ieder einde een nieuw begin is. Ook de Uil is mede het kenmerk van Cib en daarmee help je anderen door je wijsheid en ervaring naar de overkant van de rivier. Je ontvangt informatie en je geeft het door. Cib is een krijger voor de Geest en je werkt vanuit een universeel bewustzijn, je bent expressief en je durft vragen te stellen. De toon 7 is een mystiek getal dat geest en lichaam verbindt, het trilt mee met het zichtbare en onzichtbare. Toon 7 is de middenste van de 13 tonen en heerst over de middenste mystieke kolom van de Tzolkin.

Dit is een beknopte beschrijving van mijn zonnezegel, maar het heeft voor mij veel duidelijk gemaakt.

Dit is zo’n beetje hoe ik in elkaar steek. Ik besef me wel degelijk dat als je zelf midden in een proces van ziek zijn, of sterven of wat dan ook zit dat je dit soort dingen gewoon niet wilt horen, dat het heel makkelijk is om het buiten jezelf te leggen. Want het is natuurlijk nooit leuk om erachter te komen dat je zelf de oorzaak bent van je lijden. Aan de andere kant is het dus wel heel makkelijk om te zeggen dat je verantwoordelijk bent voor je eigen geluk, en dat is nou precies waar alles om draait. Door het lijden en het geluk in elkaar op te laten lossen ben je ook verlost van de dualiteit, van de yin en yang en ben je straks gewoon.

We staan op een belangrijk punt met zijn allen. Kiezen we voor liefde (ook voor jezelf!), licht, samenwerking en acceptatie of blijven we vechten, tegenstribbelen en elkaar het leven zuur maken. Of gaan we zorgen dat dit alles in balans komt. We hebben met zijn allen een kans om het tij ten goede te keren. Opnieuw geboren worden gaat natuurlijk gepaard met de nodige pijn en weeën, en ook de nodige naweeën maar met een positieve instelling komen we allemaal wijzer en sterker uit de woelige baren.

En omdat er deze week een Venus transitie is geweest:

Van The Planets door Holst, Venus, the BRINGER OF PEACE!

Als altijd in liefde en licht

Diana

Normal?


What does normal mean? According to the dictionary:

nor·mal

1. conforming to the standard or the common type; usual; not abnormal; regular; natural.

2. serving to establish a standard.

3. Psychology

  • approximately average in any psychological trait, as intelligence, personality, or emotional adjustment.
  •  free from any mental disorder; sane.

4. Biology, Medicine/Medical

  •  free from any infection or other form of disease or malformation, or from experimental therapy or manipulation.
  • of natural occurrence.

5. Mathematics

  • being at right angles, as a line; perpendicular.
  • of the nature of or pertaining to a mathematical normal.
  • (of an orthogonal system of real functions) defined so that the integral of the square of the absolute value of any function is 1.
  • (of a topological space) having the property that corresponding to every pair of disjoint closed sets are two disjoint open sets, each containing one of the closed sets.
  • (of a subgroup) having the property that the same set of elements results when all the elements of the subgroup are operated on consistently on the left and consistently on the right by any element of the group; invariant.

Now the word normal is very disturbing because then we tend to have expectations and we start judging everything that is not according to the standard.

Lately I have been thinking we should eradicate this word from our language, at least in some cases. These cases concern the experience of time, the experience of life, the experience of self and others…. Because what is the standard? In mathematics I can relate to standards, it comes in handy in measuring and building. But still, if you go by standards there are no openings for other ways of thinking, for other ways of seeing things. Just look at the wonderful buildings by Gaudi…… Not standard at all…. But probably very mathematic or else they would’t be buildings :-)

For example: take the weather. What is normal? Why do we even look at weather forecasts? Why did we lose the ability to just go with what the day brought us. On the website of the dutch meteorological institute KNMI you can take a look at the weather on for instance your birthday over the past years. There is also a standard mentioned. Now I’ve looked back over the years on my birthday and not once it met the standards mentioned. Some years it was over 30 degrees Celsius, other years not even 16 degrees. So it is kind of pointless. I think astrology/astronomy is a way better instrument, and indigenous people and ancient cultures knew what kind of weather was coming by looking at alignments, and feeling the earth and the kosmos. There has always been a need to try to predict, it is probably something in our genes, but that can also be re-written :-)

Another example: my almost 10-year-old niece told me this weekend that she thought she was ugly. What? She is a very pretty girl, with beautiful eyes and skin, and lovely hair. But in school people (ok 1 or 2) are saying she is ugly, so she thinks she is ugly. Why? Because she hasn’t got perfect teeth, her hairline is different from most. So she showed me girls she thought were pretty. And I thought what? Those botoxed, way to white teeth, fotoshopped fake girls? Are those the standard girls now are trying to live up to? Oh my, I feel so sorry for them…..

And yesterday in school: I am having trouble with seeing how horses and dogs walk and stand and how that is different from the standard. We saw 4 dogs walk and all dogs had deviations…. And most of the horses and animals too. Now I agree that if the leg or back is way off it will cause trouble. But a slight deviation may never cause any trouble at all. I understand that the way we want to (ab)use dogs and horses nowadays will cause a lot of trouble…… But for instance: I had a sore ankle, and then they went and looked at how I stood on my feet, and how I walked. It was not “normal”, there was a slight deviation…. So I got arch support and then I started having trouble with my pelvis and lower back. Maybe my body was used to my slight deviation and would never have caused any more trouble than a little sore ankle that maybe would have healed by itself. But by trying to correct it to the standard it only caused more trouble…. 

Living by standards and only accepting that what is normal is very narrow-minded. It leaves no room for creative thinking, of accepting that there are other ways. That a belief system is not the only right one. That colour of skin is not the standard. That animals all have a purpose. That plants are very needed. That trees are not dangerous. That we are just one of many. That our form may not be the standard. That there are other realms and dimensions.

So maybe it is time for us to let go of the standards and normalities, let’s just open up our minds and hearts and let just take things as they come, as they are, as they present themselves. If you know anything about quantum physics you will see that this is just what our mind creates, so if you are able to see past the standards, anything is possible. Time and space will no longer be a standard……

I understand we need some sort of standards in certain areas but don’t let the standards rule your life and your way of living….

I am not normal, and I am glad I am not….

Love and light and let the venus-transition energy flow within us all!

Diana

Blog Natuurwezen


Start van een blog.

Ik ben een blog gestart voor mijn eigen praktijk :-) (sorry for international readers, this blog is only in Dutch, it’s about my own practice for natural healing for animals)

Greenz

Diana

Update


Studying is going well, getting good grades and for now still on schedule. Elvis is still in this realm, but we are taking steps helping him say goodbye.

Besides studying there are some very nice things coming, like concerts, festivals, shamanic events. I have purchased a very nice book on herbs, it is sort of like a bible for herbalists ;-) I am very happy with that.

Last weekend I spent learning wise lessons from/with my animals (and humans too!). Part of this learning process is doing something called the Transformation Game, this is very interesting to do. I think everyone should do this at least once in a lifetime :-) One thing I realised during the game and after is that I think it is time to start doing things. This past year I have done so many soul-searching and most of the time with the same results and answers. So now it is time to integrate these lessons in everyday life and start acting on them, believing in myself, in my abilities, in my tasks in life.

So that is it for now, I hope you all have a good time and I will probably return to blogging after the exams, somewhere in July ;-)

Love and light

Diana

p.s. information about the transformation game:

https://www.findhorn.org/workshops/game/ (english)

http://www.transformatiespel.nl/ (dutch)

A few video’s


Here are a few video’s. The first one is of our day at the beach with the dogs and the other two are from yesterday when we went to see the cows going to the meadow for the first time this year and a cow enjoying the brush…. Maybe I’ll find some fitting music later on, for now it is back to learning for me. Enjoyed my day of with the animals yesterday :-)

And this is me having a very special moment with a horse after the cowdance……..

Enjoy your sunday!

Love and light

Diana

Us-time…..


Today I am spending a lovely day with my husband…. Due to school, studying, my shamanic journey, our work, his sport, sometimes we lose our connection. So when he said shall I take the day of to do something nice together I was reluctant at first, because there is still so much to do. But then I thought, what is more important? Spending time with loved ones? He did not reach out for nothing :-) Those things to do will still be here tomorrow….. So in a little while we will be taking the dogs for a stroll on the beach and just spend some time together :-) On this lovely spring day….

Don’t forget about the ones who are right next to you, who are there for you all the time, make time for each other, share the love you have :-)

Love and light

Diana

About boxes….


Last week I have been thinking a lot about how conditioned we are in our way of living and thinking. How we really cannot think or live outside the box. I do believe that to be able to do that you really have to know what’s inside the box. First you have to go on an inner journey to really get to know yourself, your pure inner being, and what is yours and what is conditioned. Conditioned by upbringing, society and education. As long as you can’t see the difference in those two aspects of your inner box there is no way you will be able to start thinking outside of the box. To really be innovative in your way of thinking and living. By thinking outside of the box you will no longer think in terms of impossibilities.

Last Tuesday we had some lessons about communication at school. How we should behave or communicate to the outside world. How we should make our website, our house-style when we start a business. And I felt this resistance. I felt that what we were told was only the way of the big system. How you should think commercially. How to behave. Conditioned. I felt it did not fit in with the whole holistic thinking, about being a therapist in natural medicine. Where you have to stay open-minded, to try to find what’s really going on. Through all the stories that you hear from the owners you have to be able to find the core of the problem. To be able to do that you have to keep an open mind, to be willing to think outside of the box. We have to learn a lot at school, mainly theory, but this way of thinking is not something you can learn. It is something that has nothing to do with learning. It is something inside of you, call it intuition, and call it a form of clairvoyance. Who knows? Of course you also use your other senses but to really pick up what is going on you have to stay open, especially when working with animals.

What I also noticed during these lessons was the judgmental way we talked about the leaflets of other people. How we could not be able to see that this leaflet meant a lot to the person who made this. How maybe this was a huge deal for the one that designed this. How we started talking about that it had to be commercial. Thinking about this on the way home I decided to throw away all those lessons and guidelines and just follow my heart and instinct in setting up my own practice. In order to be innovative, to be able to think outside of the box you sometimes have to take a leap of faith and just be different, dare to stand out. Success to me is not about making a lot of money, or having a booming business. For me it is about creating awareness, helping the animals in another way then the regular way. If that means I will attract only a certain group of costumers then so be it. If that means I will be a little controversial in my way of working by being creative in setting my tariffs or maybe even trade goods or services for my work then this is how I want to work. Be the change you want to see in the world. A wise man once said that. In Dutch being stubborn is called “eigenwijs”. If you translate that literally it means eigen = own, wijs = wise. So it is my own wisdom that will get me where I want. It doesn’t matter how others will start their businesses after school, they will all find their way. But it does take courage to stand out, to do it in a different way, in a way that you feel deep down in your heart, in your inner box, is the right way for you.

Love and light

Diana

« Older entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 278 other followers