Vrouwenkracht


Vrouwenkracht

Soms, of eigenlijk best wel vaak, kom ik in situaties terecht waarin ik me niet comfortabel voel, of niet thuis voel. Ik wijt dit meestal aan de energie, aan draadloze stoorfrequenties of wat dan ook.

Afgelopen weekend heb ik me in meerdere van dergelijke situaties zo gevoeld. Niet dat het weekend niet gezellig, leuk, inspirerend of wat dan ook was, maar gewoon omdat ik me soms niet thuis voelde.

Toen ik thuis was voelde ik me zelfs een beetje down. Hoe kwam dat nou toch weer, het was toch een leuk weekend? Waren het angsten? Trauma’s? Energieën van anderen die ik toch weer opgepikt had? Ik had nergens zin in, in had het gevoel dat ik maar een beetje nutteloos dingen aan het doen was. Het gevoel om met alles te stoppen waar ik nu mee bezig ben. Dan maar weer slaafs op kantoor om geld binnen te halen. Gek werd ik van mezelf. Het gevoel nooit aan zaken te kunnen voldoen, als bijvoorbeeld ondernemer. Ik ben met de honden een stuk gaan lopen en vroeg om een teken.

Ik was deze dag heel wat van plan, maar in deze flow had dat toch geen zin. Ik besloot een lekker warm bad te nemen en alles van me af te laten glijden, mijn aura te reinigen van alles wat erin en aan was gaan zitten. Ik als hooggevoelig miepje doe dat toch, hoe veel ik me ook bescherm. Een onbewaakt ogenblik en plak! Dat moet toch anders kunnen?

Nu ben ik in September begonnen aan de cursus Vrouwenwijsheid om meer in mijn Kracht te komen staan. Nodig voor mijn praktijk, mijn therapeut zijn, mijn afstuderen, mijn zijn. Ik wordt nog teveel van mijn stuk gebracht door wat er allemaal moet volgens anderen. Dus ik wilde mijn eigen authentieke Kracht leren kennen en daar ook in gaan staan.
De cursus is gebaseerd op de 13 Clanmothers zoals beschreven door en doorgegeven aan Jamie Sams. Ik besloot op dat moment in dat boek te beginnen. De bedoeling is dat we eerst de energie van de Clanmoeders voelen en daarna pas de hoofdstukken lezen. Dus ik mocht tot en met de 1e Clanmoeder gaan lezen.

Al bij het voorwoord en de inleidende hoofdstukken begon de energie weer te stromen en had ik constant van die ohja en natuurlijk momentjes. Het kwartje begon te vallen. Mijn Kracht, mijn eigen authentieke Kracht, de Kracht waarmee ik mezelf en de wereld kan helpen is die van de Vrouw! Ik snapte ineens mijn weerstand bij vele zaken. Prestatie, competitie, oordelen, wetenschap, logica, gelijk willen hebben, ambitie, het iets moeten betekenen of bereiken. Eigenlijk is het allemaal pure mannenenergie. We leven in een mannenmaatschappij. Alles is gebaseerd op mannenenergie. Dat is niet goed of slecht, het is een constatering, en ook dat de balans hierin volledig zoek is.

Ik ging verder met lezen en ik kreeg allerlei beelden en visioenen, het begon echt te leven. Ik zag ineens een duidelijk en helder pad voor me. De dingen die ik probeer na te jagen, meestal op advies van anderen, zijn niet de dingen die bij mijn eigen authentieke Kracht passen. Mijn innerlijke Bron. Want dat is Vrouw zijn.

Ik heb, en ik denk de meeste vrouwen met mij, altijd ervaren dat vrouwen van het “zwakke” geslacht zijn. Dat de typische eigenschappen van vrouwen er niet toe doen, ondergeschikt zijn aan het mannelijke. Dit is al eeuwen gaande. Op gegeven moment is de vrouw wel in opstand gekomen, maar omdat het mannelijk zo ontzettend overheerst op dit moment is deze opstand in feite ook mannelijke energie. Het heet niet voor niets eMANcipatie. Waardoor we tegenwoordig ernaar streven op gelijke hoogte te komen met een man. Wat een onzin eigenlijk. Ik ga het niet meer proberen. Ik ga weer terug naar mijn Bron, naar mijn eigen authentieke Kracht, want dat is het enige waaruit ik echt authentiek zal kunnen leven en zijn. Wat is dan die vrouwenenergie? Het is zacht en rond, gevoelens (geen emoties, dat is wat anders), zorgzaamheid, helende krachten, intuïtieve gaven, de behoefte om samen te werken en te delen, leven vanuit je hart. Toen ik dit lijstje voor mezelf opsomde wist ik meteen dat dat is waar ik vanuit wil gaan leven. De mannelijke energie heb ik nu genoeg ervaren. Ik mag nu het vrouwelijke in mezelf gaan manifesteren, en daar ook voor staan. Want het is nodig. Zeker nu. Als je ziet waar de overheersende mannelijke energie van de afgelopen eeuwen ons gebracht heeft? We staan er niet best voor als mensheid.

Het is weer tijd om balans te vinden. Ik ga niet meer proberen om man te zijn. Ik kan de mannenenergie die ik in me heb gebruiken om bepaalde zaken te regelen, maar ik ga dat niet meer laten overheersen. Ik hoef niet zo nodig. Ik moet helemaal niets. Ik mag alles.

Ik begon het spirituele pad te bekijken wat ik heb bewandeld tot nu toe. Yoga, Reiki, Sjamanisme. Ook hierin overheerst eigenlijk de mannelijke energie. Ook het werken volgens regeltjes is eigenlijk mannelijke energie. Ik heb altijd de behoefte gehad dingen op mijn eigen manier te doen, op gevoel, vanuit een innerlijk weten of intuïtie. En dat is vrouwelijk. Ik heb Reiki II maar ik kan die symbolen maar niet onthouden. Het lukt gewoon niet. Als ik tegenwoordig healingen geef doe ik dat op gevoel, op intuïtie, en dat werkt, heel goed zelfs.

Ik wilde heel graag ooit nog een Vision Quest of iets dergelijks doen, maar iets hield mij tegen. Ik begrijp nu waarom. Een Vision Quest is om de mannelijke krijger te helpen ontwaken. En dus niet voor mij.

Ik krijg de afgelopen dagen steeds meer tekens op mijn pad, dit is mijn weg, de weg van de Vrouw. Ik mag krachtig worden in het Vrouwzijn, want die energie is ongelooflijk krachtig. Het is de scheppende, de creërende energie, die van acceptatie en loslaten, die van openstaan voor anderen, voor meningen, voor andere wegen. Die van vrede en onvoorwaardelijke liefde. Moeder Aarde is de grootste vrouw van allemaal, en ze wordt door ons helemaal uitgebuit, eigenlijk mishandeld en verkracht. En dat mag stoppen.

Het is niet de bedoeling dat de vrouwenenergie gaat overheersen, maar er mag een balans komen, mannelijke energie is ook nodig, anders heeft de vrouw geen basis om iets te scheppen of creëren. In die zin mag er zeker gelijkwaardigheid komen. Maar niet door als vrouw te proberen te voldoen aan de mannelijke energie. Daar worden wij als vrouwen, en ik zeker, alleen maar ongelukkig en onzeker van, waardoor we ons uiterlijk gaan aanpassen om aan onzinnige ideaalbeelden te voldoen.

Ik mag volgend jaar in het voorjaar een korte Pelgrimsquest maken. Ik heb gezien wat ik mag gaan doen en ik ga de komende tijd kijken hoe ik dat ga doen. Ook hierin mag ik mijn eigen weg maken, mijn eigen pad kiezen. Eigenlijk zoals ik altijd heb gedaan. Ik vind het enorm spannend, want het is iets wat ik alleen ga doen, maar het is wel mijn weg. Niet een Vision Quest, niet een Healing Quest, niet een Pelgrimsroute maar mijn eigen DianaPelgrimsquest.

Ik voel me bruisen van energie, ik wil dit pad absoluut op. Ik geloof in niets meer en tegelijk in alles. Maar bovenal geloof ik in mijn eigen pad bewandelen.

Leafs
Diana

Nawoord:
Nadat ik bovenstaande had geschreven ging ik boodschappen doen. Ik besloot voor het eerst sinds tijden weer eens een Happinez te kopen. En jahoor, hierin stond een verhaal van Inez van Oord, de voormalig hoofdredactrice van het blad, en zij heeft een dergelijke ervaring ook gehad. Toeval bestaat niet meer. Op het moment dat je je authentieke pad opstapt gaat de synchroniciteit zijn werk doen.

Are we meant to keep pets?


Today I read a blog by someone else, that really was a rant about human mutant naked monkeys f*cking up nature as we speak. By branding certain animal species as vermin, because they are native to the land but eating imported animals that we mass produce as things only to (over)feed us.

This made me so mad, he was right. We humans are so bloody arrogant to give these beautiful creatures of nature a death-sentence for trying to survive in harsh times, because we are destroying their natural habitats for our own needs, so they can’t find food anymore. Because we are destroying the natural balance of things. Because we ourselves are not in balance with our own nature. And this is where it all falls to pieces. This is what is so wrong with the human race. The day they separated mind, soul and body as being something not as one.

Today I had some trees in my garden trimmed, because the neighbours with their concrete garden complained about not having enough light in their garden. And now I am staring at them, feeling their pain because their beautiful natural form is totally destroyed, and I feel so guilty! But as I live in the human world and I don’t want to get into a fight with my sour neighbours I, just for the sake of peace, went on and got them trimmed. And I feel weak. I feel weak because I didn’t stand up. Because the forestry feeling in my garden is gone. Because two birds nests were destroyed in the cutting process. And I see those birds searching for what they had made. Luckily the gardeners said there weren’t any eggs in it yet, but still, those birds have to start over building a nest. And probably not in these trimmed trees….. As I see all the birds in my garden, finding the food and shelter they need, because we destroyed their habitats I feel confused. I think about what we are doing. And this gets me to keeping pets. I wonder why we keep them. The word keeping or owning them is wrong on itself. The overall idea is that we want to keep pets because they give us a good feeling. But what is that good feeling? Why do they give us that? Aren’t they surrogates for something we have lost along the way of our own evolution? The ability for unconditional love? Towards each other? Pets love us no matter what they say. Of course that is to their own benefits because we feed them, and give them shelter. If they would stand up to their imprisonment they would be “humanely euthanized”. And of course there are people who keep animals because they want to dominate something. They want that animal to do what they say. Humans try to control everything, and I don’t think that is meant to be. There is no freedom for the animals we keep, and we are hypocrites. We overall take good care of our pets, or at least we think we do, with the best intentions, but we don’t care about the animals that live in the dairy, meat or farm industry. We totally have lost our connection to nature and what it is like to be truly free, because we are all prisoners of our own thoughts and feelings. When I look at the animal or plant kingdom and see that they totally accept life as it comes, with all the hard work to survive. And how we try to manipulate everything to our comfort. It kind of sickens me. Right now I think I will never have pets again after the ones I have now have passed on. Because if I gave them the choice, would they stay with me freely? I think not. I think they would want to roam free on this earth, be with their own kind, playing with their brothers and sisters, hunting, foraging, sleeping in the sun, running in the open fields. And would they come in contact with humans? They did once, we called it domestication. But that was of mutual benefits. We could help each other. But in the beginning that was not a forced process. When I see what we do to the animals nowadays, how dogs and cats and even other animals are bred for how they look, but not for their health. How farm animals are nothing more than numbers, then products that need to grow faster and faster. To fulfil the unbelievable greed of mankind. It saddens me. It makes me think that there is only one way to end this all. It is by eradicating mankind or….. with the waking up of mankind, to see what they are doing to the planet and their fellow earthlings. To really take responsibility. To start living in balance with each other and the planet again. To take life as it comes and not to try and manipulate it. I think we can live together with animals in freedom, and not force them to live lives in captivity. I think we can learn a lot more from animals that live in freedom than the animals we try to control. We have to find ways to keep “our” pets happy, because they cannot do what they were born for. We deprive them of everything that makes them animal. We take away their right to hunt, to forage, to move freely, to breed, to be with their own kind on their own conditions. But as long as humans cannot even treat each other as equal we probably won’t get that far. We should all find back the balance of life, feel comfortable with ourselves and our own species, accept life as it comes, and not try to fight those things that are natural.

I am trying to do that, but even that is not possible. I am not allowed to live where I want. Because the land is owned by other people, because man have created countries and borders. Because we are not one with nature. I have to pay for things I don’t want. I have to live by rules I don’t need. I have to get permissions for everything I want to do. I have to get degrees to perform a job, to use my naturally given talents to earn a living. It is unbelievable how everything is being controlled. It is time to let go…..

And as always…. These are MY thoughts, you don’t have to agree…. Freedom is also thinking for yourself……

Love and light
Diana

Bad days……


I am having a bad day today. Doubting everything I do, doubting the purpose of my very existence. It has been in the upwards spiral for so long I almost forgot what days like this feel like. But I guess I can’t enjoy the good days without the bad days. Right?

It is not easy hearing people ridicule everything I stand for. When people I think should be thinking the way I do, at least partially. Because we have the same goals. I assume. But the things I stand for seem to make me a quack. So I am considered a quack amongst people who are considered by others as quacks…. That is harsh. And to hear that the little paper you are studying so hard for these last years means nothing in the “real” world. So I am on the verge of quitting. Everything I do. Still I hope this is just a little setback. Some sort of challenges thrown to me from the Universe. To keep on fighting for what I believe in. Or it is the Universal way of sending me messages that I should quit this education. That it is no longer the thing that will help me further. I just don’t know anymore. I do know I am tired of fighting. Maybe I should just give in to the average and everyday world.

I think it is time for some serious retreat, really trying to figure out where it is I am going. If I should hang on to the path I am on or take another road. To ask my spirit guides what is the right track for me. But maybe spirit guides are also a lot of nonsense, maybe they are just a figment of my imagination to cope with life as it comes. I just don’t know anymore…….

Diana

2013: the beginning of…..


Hi dear readers,

I haven’t posted any “real” blog in a while. I had a lot of thinking to do and the process of the departure of Elvis from this world took a hold of me. My new year started 12-12, the day he passed on, and then continued at 21-12, when the new energy arrived on earth and in my soul. You see, saying goodbye to my old dog friend also meant saying goodbye to my old life. I stopped working in August to focus on studies and starting up my own business. Now the last half year I wasn’t sure about anything anymore, studies, work, family, relationships. I needed the time to reset. I also realized that although blogging is fun to do, it mostly comes down to the same thing. I haven’t had time to read other peoples blogs but most of the time they all are about life, and finding your path in life. I love to read about others as it helps me understand humanity more, because that is what had become clear to me these last few months. Becoming human. Because up until very recently I didn’t want to be human, because in admitting being human I am partly responsible for everything that is going “wrong” with this world…. But is it? Is it wrong? Isn’t it all part of life’s big learning process? To get rid of the duality’s? To all become one again? Because that is what the new beginning is for me…. I think in time we will ascend to being something else, in another form then we are now. And you are what you want to be, you are what you think you are. So my goals are to become more human, to accept me as a whole, then I will start accepting my kind as they are, and when we all start doing that things will change. And on a more practical note: I am going to focus on studies now to finish my education and set up my own business. Still my heart lies with helping the animals, but through them I can raise awareness with my own kind, and that is all I want to do 🙂 So peace, love, awareness and positivity to you all the coming year, whatever calender you use 🙂

Love and Light

Diana

 

Elvis has passed on….


Sorry, the rest of the text is in Dutch, but today our old friend passed away at around 10:30 a.m.

Elvis

12/6/1996 – 12/12/2012

DSC00477

16 jaar en 6 maanden. Dat was jouw tijd op moeder aarde in deze vorm. Een groot gedeelte van deze tijd hebben wij samen mogen doorbrengen. En wat voor tijd. Wat hebben we genoten van de rit. Pieken, dalen, vreugde, verdriet en vooral heel veel liefde, wederzijds respect en vertrouwen. Jij hebt in je leventje heel wat dierenvrienden zien komen en ook vaak weer gaan. Je overleefde ze allemaal. Maar nu mag jij gaan. Jij droeg jouw lot met zoveel trots en kracht, iets waar velen van ons van mogen leren. Tot je laatste adem ben je zo’n belangrijke teacher voor met name mij geweest. 12-12-12, zo’n bijzondere datum, voor mij, voor iedereen, voor de mensheid, voor moeder aarde en al om ons heen. Het uitdoen van oude jasjes, tijd voor nieuwe energie en op eigen benen staan. Op nieuwe maan, 13-12-12 zal ik je ziel helpen met overgaan. En dan mag je rusten en lekker gaan genieten, je oude en versleten omhulsel achterlatend, rennen met je vriendjes in het gras en op het strand, daar bij de Rainbowbridge. En als je er klaar voor bent mag je mij en iedereen die het nodig hebt gaan gidsen en leren op jouw eigen unieke manier. Ik zie je na 21-12-2012 wel weer verschijnen, als de zon en ster die je altijd bent geweest en zal zijn.

In eeuwige liefde en dankbaarheid,

Diana

Richard

Saraja

Fluffy

Luna

en

Toendra

Mooi…. (Dutch only….)


Er moeten mensen zijn
die zonnen aansteken,
voordat de wereld verregent.

Mensen die zomervliegers oplaten
als het ijzig wintert,
en die confetti strooien
tussen de sneeuwvlokken.

Die mensen moeten er zijn.

Er moeten mensen zijn
die aan de uitgang van het kerkhof
ijsjes verkopen,
en op de puinhopen
mondharmonika spelen.

Er moeten mensen zijn,
die op hun stoelen gaan staan,
om sterren op te hangen
in de mist.

Die lente maken
van gevallen bladeren,
en van gevallen schaduw,
licht.

Er moeten mensen zijn,
die ons verwarmen
en die in een wolkenloze hemel
toch in de wolken zijn
zo hoog
ze springen touwtje
langs de regenboog
als iemand heeft gezegd:
kom maar in mijn armen

Bij dat soort mensen wil ik horen…

Die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan

Er moeten mensen zijn
die op het grijze asfalt
in grote witte letters
LIEFDE verven

Mensen die namen kerven
in een boom
vol rijpe vruchten
omdat er zoveel anderen zijn
die voor de vlinders vluchten
en stenen gooien
naar het eerste lenteblauw
omdat ze bang zijn
voor de bloemen
en bang zijn voor:
“ik hou van jou”

Ja,
er moeten mensen zijn
met tranen
als zilveren kralen
die stralen in het donker
en de morgen groeten
als het daglicht binnenkomt
op kousenvoeten

Weet je,
er moeten mensen zijn,
die bellen blazen
en weten van geen tijd
die zich kinderlijk verbazen
over iets wat barst
van mooïgheid

Ze roepen van de daken
dat er liefde is
en wonder
als al die anderen schreeuwen:
“alles heeft geen zin”
dan blijven zij roepen:
“neen, de wereld gaat niet onder”
en zij zien in ieder einde
weer een nieuw begin

Zij zijn een beetje clown,
eerst het hart
en dan het verstand
en ze schrijven met hun paraplu
“i love you” in het zand
omdat ze zo gigantisch
in het leven opgaan

en vallen
en vallen
en vallen

en OPSTAAN

Bij dát soort mensen wil ik horen
die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
de muziek gaat DOOR
de muziek gaat DOOR
en DOOR…

(door Toon Hermans)

Update on Elvis


It’s been a while since I wrote a blog. That is because studies are taking up a lot of time, it is going well, but leaves little room for other things to do. And the little time I do take off are preserved for friends, family and pets. Quality time as it is called.

I wanted to give an update on our process with my old doggie-friend Elvis. We have been with him to the park and to the beach and I sang some songs for him. In the beginning it was way too emotional for both of us, but I was also going too fast. So now we are taking it one step at a time.

The singing was the first bit and I overdid this, it really was too much for both of us and he actually got sick the first few days. So I contacted the animal-communicator and with her and Elvis I decided to take things slow, when he was ready for the next step. And I explained to Elvis that even if we didn’t get to do the things on his wish list physically we could always do them in spirit.

Going to the park was a different matter, we really liked it. He enjoyed himself, it was almost like the young dog was back in there. Afterwards we made a little tour through the village to the places where we used to live. He was sniffing and looking, really alert. Below are some pictures of that experience (park only).

 

 

Last weekend we went to the beach. This was a very beautiful experience, he was very aware that this was his last visit to the beach in this lifetime. He sat there, in the wet sand, enjoying the wind, the sand and the cool salty water. We cried….. A lot…. Below are some pictures of this beautiful experience…..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

So he still is on this earth, but he told me not to wait too long with his wish list. I sometimes feel he is half gone already, he doesn’t always respond when he is resting and I touch him. I can feel his energy is fading; the life-force is getting weaker.

I will miss him immensely but I am so thankful that I can experience this with him, and am able to give him the space he needs to leave this life on his own terms.

Love and peace,

Diana