Bad days……


I am having a bad day today. Doubting everything I do, doubting the purpose of my very existence. It has been in the upwards spiral for so long I almost forgot what days like this feel like. But I guess I can’t enjoy the good days without the bad days. Right?

It is not easy hearing people ridicule everything I stand for. When people I think should be thinking the way I do, at least partially. Because we have the same goals. I assume. But the things I stand for seem to make me a quack. So I am considered a quack amongst people who are considered by others as quacks…. That is harsh. And to hear that the little paper you are studying so hard for these last years means nothing in the “real” world. So I am on the verge of quitting. Everything I do. Still I hope this is just a little setback. Some sort of challenges thrown to me from the Universe. To keep on fighting for what I believe in. Or it is the Universal way of sending me messages that I should quit this education. That it is no longer the thing that will help me further. I just don’t know anymore. I do know I am tired of fighting. Maybe I should just give in to the average and everyday world.

I think it is time for some serious retreat, really trying to figure out where it is I am going. If I should hang on to the path I am on or take another road. To ask my spirit guides what is the right track for me. But maybe spirit guides are also a lot of nonsense, maybe they are just a figment of my imagination to cope with life as it comes. I just don’t know anymore…….

Diana

2013: the beginning of…..


Hi dear readers,

I haven’t posted any “real” blog in a while. I had a lot of thinking to do and the process of the departure of Elvis from this world took a hold of me. My new year started 12-12, the day he passed on, and then continued at 21-12, when the new energy arrived on earth and in my soul. You see, saying goodbye to my old dog friend also meant saying goodbye to my old life. I stopped working in August to focus on studies and starting up my own business. Now the last half year I wasn’t sure about anything anymore, studies, work, family, relationships. I needed the time to reset. I also realized that although blogging is fun to do, it mostly comes down to the same thing. I haven’t had time to read other peoples blogs but most of the time they all are about life, and finding your path in life. I love to read about others as it helps me understand humanity more, because that is what had become clear to me these last few months. Becoming human. Because up until very recently I didn’t want to be human, because in admitting being human I am partly responsible for everything that is going “wrong” with this world…. But is it? Is it wrong? Isn’t it all part of life’s big learning process? To get rid of the duality’s? To all become one again? Because that is what the new beginning is for me…. I think in time we will ascend to being something else, in another form then we are now. And you are what you want to be, you are what you think you are. So my goals are to become more human, to accept me as a whole, then I will start accepting my kind as they are, and when we all start doing that things will change. And on a more practical note: I am going to focus on studies now to finish my education and set up my own business. Still my heart lies with helping the animals, but through them I can raise awareness with my own kind, and that is all I want to do 🙂 So peace, love, awareness and positivity to you all the coming year, whatever calender you use 🙂

Love and Light

Diana

 

Elvis has passed on….


Sorry, the rest of the text is in Dutch, but today our old friend passed away at around 10:30 a.m.

Elvis

12/6/1996 – 12/12/2012

DSC00477

16 jaar en 6 maanden. Dat was jouw tijd op moeder aarde in deze vorm. Een groot gedeelte van deze tijd hebben wij samen mogen doorbrengen. En wat voor tijd. Wat hebben we genoten van de rit. Pieken, dalen, vreugde, verdriet en vooral heel veel liefde, wederzijds respect en vertrouwen. Jij hebt in je leventje heel wat dierenvrienden zien komen en ook vaak weer gaan. Je overleefde ze allemaal. Maar nu mag jij gaan. Jij droeg jouw lot met zoveel trots en kracht, iets waar velen van ons van mogen leren. Tot je laatste adem ben je zo’n belangrijke teacher voor met name mij geweest. 12-12-12, zo’n bijzondere datum, voor mij, voor iedereen, voor de mensheid, voor moeder aarde en al om ons heen. Het uitdoen van oude jasjes, tijd voor nieuwe energie en op eigen benen staan. Op nieuwe maan, 13-12-12 zal ik je ziel helpen met overgaan. En dan mag je rusten en lekker gaan genieten, je oude en versleten omhulsel achterlatend, rennen met je vriendjes in het gras en op het strand, daar bij de Rainbowbridge. En als je er klaar voor bent mag je mij en iedereen die het nodig hebt gaan gidsen en leren op jouw eigen unieke manier. Ik zie je na 21-12-2012 wel weer verschijnen, als de zon en ster die je altijd bent geweest en zal zijn.

In eeuwige liefde en dankbaarheid,

Diana

Richard

Saraja

Fluffy

Luna

en

Toendra

Mooi…. (Dutch only….)


Er moeten mensen zijn
die zonnen aansteken,
voordat de wereld verregent.

Mensen die zomervliegers oplaten
als het ijzig wintert,
en die confetti strooien
tussen de sneeuwvlokken.

Die mensen moeten er zijn.

Er moeten mensen zijn
die aan de uitgang van het kerkhof
ijsjes verkopen,
en op de puinhopen
mondharmonika spelen.

Er moeten mensen zijn,
die op hun stoelen gaan staan,
om sterren op te hangen
in de mist.

Die lente maken
van gevallen bladeren,
en van gevallen schaduw,
licht.

Er moeten mensen zijn,
die ons verwarmen
en die in een wolkenloze hemel
toch in de wolken zijn
zo hoog
ze springen touwtje
langs de regenboog
als iemand heeft gezegd:
kom maar in mijn armen

Bij dat soort mensen wil ik horen…

Die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan

Er moeten mensen zijn
die op het grijze asfalt
in grote witte letters
LIEFDE verven

Mensen die namen kerven
in een boom
vol rijpe vruchten
omdat er zoveel anderen zijn
die voor de vlinders vluchten
en stenen gooien
naar het eerste lenteblauw
omdat ze bang zijn
voor de bloemen
en bang zijn voor:
“ik hou van jou”

Ja,
er moeten mensen zijn
met tranen
als zilveren kralen
die stralen in het donker
en de morgen groeten
als het daglicht binnenkomt
op kousenvoeten

Weet je,
er moeten mensen zijn,
die bellen blazen
en weten van geen tijd
die zich kinderlijk verbazen
over iets wat barst
van mooïgheid

Ze roepen van de daken
dat er liefde is
en wonder
als al die anderen schreeuwen:
“alles heeft geen zin”
dan blijven zij roepen:
“neen, de wereld gaat niet onder”
en zij zien in ieder einde
weer een nieuw begin

Zij zijn een beetje clown,
eerst het hart
en dan het verstand
en ze schrijven met hun paraplu
“i love you” in het zand
omdat ze zo gigantisch
in het leven opgaan

en vallen
en vallen
en vallen

en OPSTAAN

Bij dát soort mensen wil ik horen
die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
de muziek gaat DOOR
de muziek gaat DOOR
en DOOR…

(door Toon Hermans)

Update on Elvis


It’s been a while since I wrote a blog. That is because studies are taking up a lot of time, it is going well, but leaves little room for other things to do. And the little time I do take off are preserved for friends, family and pets. Quality time as it is called.

I wanted to give an update on our process with my old doggie-friend Elvis. We have been with him to the park and to the beach and I sang some songs for him. In the beginning it was way too emotional for both of us, but I was also going too fast. So now we are taking it one step at a time.

The singing was the first bit and I overdid this, it really was too much for both of us and he actually got sick the first few days. So I contacted the animal-communicator and with her and Elvis I decided to take things slow, when he was ready for the next step. And I explained to Elvis that even if we didn’t get to do the things on his wish list physically we could always do them in spirit.

Going to the park was a different matter, we really liked it. He enjoyed himself, it was almost like the young dog was back in there. Afterwards we made a little tour through the village to the places where we used to live. He was sniffing and looking, really alert. Below are some pictures of that experience (park only).

 

 

Last weekend we went to the beach. This was a very beautiful experience, he was very aware that this was his last visit to the beach in this lifetime. He sat there, in the wet sand, enjoying the wind, the sand and the cool salty water. We cried….. A lot…. Below are some pictures of this beautiful experience…..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

So he still is on this earth, but he told me not to wait too long with his wish list. I sometimes feel he is half gone already, he doesn’t always respond when he is resting and I touch him. I can feel his energy is fading; the life-force is getting weaker.

I will miss him immensely but I am so thankful that I can experience this with him, and am able to give him the space he needs to leave this life on his own terms.

Love and peace,

Diana

The birth of two more absolute works of art


So after we got the painting of our dogs, the cats were up next 🙂 Here they are, we are so very happy and proud and so thankful again. Thanks again Marjolein 🙂

This is our lovely spiritual Luna:

and naughty Toendra:

For those who know the cats will see that they are very much “alive” in these paintings. That is such a great quality of this artist, she really knows how to catch the souls in her paintings 🙂

Have a great day!

Love and light,

Diana

 

Mijn visie over ziek zijn, en de gevoelens van anderen kwetsen (In dutch because I want to publish this on my practice blog too, sorry for the foreign readers)


De laatste tijd heb ik gemerkt dat ik met mijn uitspraken en blogjes nogal wat verwarring en pijn veroorzaak. Ik wil me niet verdedigen maar ik wil wel mijn denkwijze uitleggen en waarom ik op dit moment zo in het leven sta als ik doe. Net zo goed als ik anderen probeer te begrijpen en reacties probeer te plaatsen hoop ik dat dit een beetje verklaart waarom ik doe wat ik doe. En zeg wat ik zeg. Je kunt je nooit helemaal in een ander verplaatsen omdat iedereen op iedere situatie anders reageert.

Laat ik voorop stellen dat ik nooit dingen zeg of doe om anderen bewust te kwetsen. Ik probeer altijd bruggen te slaan, dingen uit te leggen, mensen wakker te schudden, bewustwording te kweken. Omdat ik me zorgen maak, omdat ik wil helpen, niet voor mijn eigen ego, niet om gelijk te krijgen. Zo zit ik niet in elkaar. Maar zoals met iedereen die een “afwijkende” manier van leven en denken heeft, diegenen die tegen heilige huisjes trappen en bestaande wereldbeelden proberen te veranderen, loop ik ook tegen verzet en onbegrip aan. Dat is soms niet leuk, maar elk dier of mens die ik hiermee kan helpen is het het waard. En ik zeg niet dat ik de waarheid in pacht heb, wat ik vertel, doe en zeg is mijn eigen waarheid. En soms pas ik die aan waar nodig, maar globaal blijft mijn denkwereld hetzelfde. Alles is constant in verandering. Stilstand is in mijn ogen achteruitgang. Morgen zijn sommige dingen die wij nu als normaal beschouwen alweer veranderd.

Dan het ziek zijn. Ik heb de afgelopen tijd meermalen gezegd dat ik denk dat ziek zijn altijd bij je zelf ligt, dat je in principe door je leefstijl, mentaal en/of fysiek, zelf het ziek zijn veroorzaakt. Nou is het zo dat ik ziek zijn niet als ziek zijn zie, als iets van buitenaf dat “je overkomt” maar als symptoom van een interne disbalans. Dus een disbalans in mentaal en/of fysiek. Voor mij als natuurgeneeskundige (ik werk alleen wel met dieren in plaats van mensen, en geloof me, dat is vaak veel eenvoudiger) is het zaak om die balans te proberen herstellen. Er zijn allerlei factoren waardoor je in disbalans kunt komen. Soms zijn dit zelfs zaken uit vorige generaties en/of vorige levens, waarvoor je in dit leven een kans krijgt om dit in balans te brengen. Bij vorige generaties kun je dit mooi doen door een helende reis te maken naar je voorouders via het sjamanisme of binnen de homeopathie met miasma’s te werken. Bepaalde ziektes/disbalansen van je voorouders kunnen namelijk generaties lang doorwerken. We noemen dat dan in de wetenschap erfelijk belast en zit in je DNA/genen. Nou is het ook bekend dat je door je manier van leven dit DNA kunt veranderen. Dit is bekend bij mensen die bijvoorbeeld veel mediteren. Als je ziet hoe je dus op celniveau zelf invloed hebt op dit soort zaken kun je misschien begrijpen waarom ik stel dat ziek zijn door jezelf veroorzaakt wordt. Alles is trilling. Je kunt dus zelf wel degelijk bepaalde patronen doorbreken die al generaties lang bestaan. Er bestaat positieve en negatieve trilling. Kijk maar naar geluid/muziek. Dit is prachtig en helend, maar als je het te hard speelt krijg je gehoorbeschadiging en innerlijke stress. Stress is iets wat wij met zijn allen in deze huidige maatschappij chronisch last van hebben door alle zaken die we onszelf opleggen. Door allerlei dingen waar we van onszelf aan moeten voldoen. Aan bepaalde standaarden. Niemand is wat dat betreft echt vrij, ook ik niet. En de schuld geven van iets aan de maatschappij, of de wereld, of de kosmos, of het universum, dat bestaat in mijn ogen niet. Ik zie alles als een, we hebben allemaal dezelfde trillingen en veroorzaken dus ook nog eens als groep een disbalans. Dus niet alleen individueel. Hierbij doel ik op bijvoorbeeld het moeten voldoen aan een ideaalbeeld qua uiterlijk. Iedereen die van de norm (die verschillend is per generatie) afwijkt voelt zich lelijk, ongewenst of wat dan ook en zal koste wat kost gaan proberen aan die norm te voldoen. Of ziek worden. Hetzelfde geldt voor de ouderen in onze maatschappij, die tellen niet meer mee, worden afgeschreven, weggestopt, kosten tijd en geld. Door zo met je medemens en dus ook met bijvoorbeeld je eigen toekomst (want we willen uiteindelijk natuurlijk wel zelf oud worden) om te gaan veroorzaak je disbalans. In vroegere culturen werden ouderen juist als wijs gezien en waren we dankbaar voor alles wat ze voor ons betekend hadden. Natuurlijk hadden ze kwaaltjes die horen bij een afbrekend lichaam maar dit was een stuk minder en milder dan nu. Daar komt nog bij dat wij met zijn allen de connectie met het natuurlijk ritme zijn kwijtgeraakt, en dat we met zijn allen stil zijn gaan zitten. Het menselijk lichaam is niet gemaakt om te zitten. Dan hadden we wel een andere bouw gehad. We zijn gemaakt om te bewegen, fysieke arbeid te verrichten. We zijn met zijn allen teveel in ons hoofd gaan leven. Ik heb het in dit stuk maar niet eens over onze voedingspatronen, of medicijngebruik. Dan ben ik nog wel een blaadje of 8 bezig. Er is zelfs een punt in de geschiedenis geweest waar we lichaam en ziel als iets aparts zijn gaan zien omdat 1 man niet wetenschappelijk kon verklaren hoe de invloed van de ziel op het lichaam in zijn werk ging. 1 man…. Stel je voor. Maar ook dat patroon, die conditionering kunnen we doorbreken. Door er een andere lading aan te geven. En let eens op wat je zelf doet. Hoe vaak zeg je tegen jezelf dat je dingen moet doen, in plaats van gaan of willen doen. Met moeten leg je een lading op iets die ook niet positief werkt. Je legt jezelf iets van buitenaf op. Ik moet werken of ik wil werken. Ik moet leven of ik wil leven…… Zeg dat een paar keer en voel het verschil. De lading is heel anders.

En als je wilt weten wat chronische stress met je doet kun je eens een kijkje gaan nemen bij dieren in de bio-industrie. Van deze dieren is bekend dat stress een mindere kwaliteit vlees oplevert. Veel vlees, en eerder slachten maar niet meer van dezelfde kwaliteit als vroeger. Dus kun je wel nagaan wat er ook in ons lichaam gebeurt. En misschien zien velen van ons zichzelf niet als dieren, fysiologisch gezien zijn we dat toch echt, en reageren wij hetzelfde. Je bent constant in een soort vlucht of vecht modus, met alle gevolgen van dien voor je lichaam. Hoe intelligenter het dier hoe meer last van stress, en aangezien wij onszelf als het intelligentste dier zien, kun je nagaan wat chronische stress met ons doet. En stress kan vele vormen hebben, vergis je daar niet in. Het is niet alleen werk- of studiedruk, waar we het vaak mee relateren, maar kan door vele oorzaken komen.

In mijn ogen ben je altijd verantwoordelijk voor je eigen leven. De keuzes die je maakt zijn de jouwe. Ik hoor dan veel mensen roepen ja maar de maatschappij, ja maar je moet (daar is het moeten weer) toch leven. Door dit soort excuses ga je dus nooit met jezelf aan de slag, blijf je de verantwoordelijkheid buiten jezelf leggen. Natuurlijk mag er brood op de plank komen, anders wordt het wel lastig om te overleven. Maar in hoeverre leef je nog naar wat je echt nodig hebt? In hoeverre ben je vrij? En als je voor je gevoel geen keuze hebt, dan is het altijd nog een keuze hoe je omgaat met je huidige situatie. Ga je in de slachtofferrol? In de negatieve spiraal van schuld geven en vingertje wijzen? Of ga je, net zoals ik heb gedaan, op een reis naar binnen. Ga je kijken hoe je je leven ten goede kunt veranderen? Ga je accepteren wie je werkelijk bent en ga je leren omgaan met de dingen die op je pad komen op een positieve manier? Ga je beseffen dat je goed en mooi bent zoals je bent, zoals je ter wereld gekomen bent? Besef je dat je als je je verveelt en om een uitdaging vraagt wat je je op de hals haalt? Want in mijn ogen is de ultieme uitdaging hoe je omgaat met verdriet, ziekte en verlies. Niet uit een vliegtuig springen met een parachute. Dat zijn niet de uitdagingen waar het in dit leven om gaat. Besef dat als je je ergert aan dit verhaal dat er diep van binnen iets is dat weet dat er een kern van waarheid in zit. En dan nog is het altijd jouw keuze om er iets aan te doen. Niets doen is ook een keuze, maar dan mag je ook accepteren wat dat voor gevolgen heeft. Kijk eens hoe je je voelt na een dag waarop je echt gedaan hebt wat je wilde. Hoe voel je je op zo’n dag? Heb je dan last van pijntjes, vermoeidheid, ergernissen, boosheid? En hoe voel je je de dag erna als je weer je moet-modus ingaat? Dan kom je vaak in een dip terecht. De balans is weg.

Ik geloof ook niet dat de dood een einde is. Door bepaalde oorzaken zijn wij de dood als een eindig iets gaan zien en hebben er een hele zware negatieve lading aan gegeven. Ook aan ziek zijn en bepaalde ziektes hebben we overigens zo’n zware negatieve lading gegeven. Maar door verschillende dingen die ik gevoeld en ervaren heb ben ik er voor mezelf wel redelijk uit, noem het een geloof, noem het een weten, dat dood geen einde is. En iedereen noemt het anders. In iedere cultuur, in ieder geloof is er geen einde. Sommigen geloven dat als jij doodgaat je weer opgaat in een groter geheel, en dus daarmee alle lessen die je in dit leven geleerd hebt ook weer in dat grote geheel inbrengt, zodat de volgende incarnaties dit weer mee kunnen nemen. Prachtig toch? Sommige mensen denken dat er niets is maar dat je lichaam dus gewoon vergaat en dat je daarmee weer een bijdrage levert aan de cirkel van het leven. En ook dat is toch een prachtige gedachte. Ok, als je je lichaam laat cremeren heb je een probleem, maar dan nog blijft er iets over wat de kringloop weer ingaat. Het bewustzijn zoals je dat nu hebt is niet eindig, je stoffelijk lichaam wel. Bewustzijn zal er altijd zijn, en door de dingen die je nu doet blijf je er dus ook altijd.

Ik ben volgens de Maya-Tzolkin een gele ritmische krijger. Ik weet wat mijn taak in het leven is en mede door dit te schrijven loop ik er niet meer voor weg. Het leven maak je zelf zo licht of zwaar als je zelf wilt. Besef dat je als je de mensheid vervloekt om de klimaatverandering of om uitsterven van bepaalde dieren dat je jezelf vervloekt. Dat je met die negatieve woorden jezelf vergiftigt. Alles is met elkaar verbonden, alles is trilling.

Dit is mijn levensdoel, ik kan niet anders dan zijn zoals ik nu ben. Door het te accepteren en te gaan leven naar mijn eigenlijke potentie geef ik mezelf weer een stuk vrijheid.

Mijn geboorte Zonnezegel is KIN 176 CIB the Yellow Resonant Warrior met toon 7, ik ben geboren in een zgn. GAP, een Galactic Activation Portal. Dat houdt in dat op de dag van mijn geboorte de kanalen naar de kosmos meer openstonden en dat ik daardoor een sterke intuïtie heb, en ook een intuïtief weten. Het is de kosmische krijger dat zich uitdrukt in doortastendheid, waarmee hij de vragen stelt om het leven tot zelfs na de dood verder te zetten. De Gier is het kenmerk van Cib waarmee hij ook de beperkingen van de Aarde kent maar ook dat er na ieder einde een nieuw begin is. Ook de Uil is mede het kenmerk van Cib en daarmee help je anderen door je wijsheid en ervaring naar de overkant van de rivier. Je ontvangt informatie en je geeft het door. Cib is een krijger voor de Geest en je werkt vanuit een universeel bewustzijn, je bent expressief en je durft vragen te stellen. De toon 7 is een mystiek getal dat geest en lichaam verbindt, het trilt mee met het zichtbare en onzichtbare. Toon 7 is de middenste van de 13 tonen en heerst over de middenste mystieke kolom van de Tzolkin.

Dit is een beknopte beschrijving van mijn zonnezegel, maar het heeft voor mij veel duidelijk gemaakt.

Dit is zo’n beetje hoe ik in elkaar steek. Ik besef me wel degelijk dat als je zelf midden in een proces van ziek zijn, of sterven of wat dan ook zit dat je dit soort dingen gewoon niet wilt horen, dat het heel makkelijk is om het buiten jezelf te leggen. Want het is natuurlijk nooit leuk om erachter te komen dat je zelf de oorzaak bent van je lijden. Aan de andere kant is het dus wel heel makkelijk om te zeggen dat je verantwoordelijk bent voor je eigen geluk, en dat is nou precies waar alles om draait. Door het lijden en het geluk in elkaar op te laten lossen ben je ook verlost van de dualiteit, van de yin en yang en ben je straks gewoon.

We staan op een belangrijk punt met zijn allen. Kiezen we voor liefde (ook voor jezelf!), licht, samenwerking en acceptatie of blijven we vechten, tegenstribbelen en elkaar het leven zuur maken. Of gaan we zorgen dat dit alles in balans komt. We hebben met zijn allen een kans om het tij ten goede te keren. Opnieuw geboren worden gaat natuurlijk gepaard met de nodige pijn en weeën, en ook de nodige naweeën maar met een positieve instelling komen we allemaal wijzer en sterker uit de woelige baren.

En omdat er deze week een Venus transitie is geweest:

Van The Planets door Holst, Venus, the BRINGER OF PEACE!

Als altijd in liefde en licht

Diana

Normal?


What does normal mean? According to the dictionary:

nor·mal

1. conforming to the standard or the common type; usual; not abnormal; regular; natural.

2. serving to establish a standard.

3. Psychology

  • approximately average in any psychological trait, as intelligence, personality, or emotional adjustment.
  •  free from any mental disorder; sane.

4. Biology, Medicine/Medical

  •  free from any infection or other form of disease or malformation, or from experimental therapy or manipulation.
  • of natural occurrence.

5. Mathematics

  • being at right angles, as a line; perpendicular.
  • of the nature of or pertaining to a mathematical normal.
  • (of an orthogonal system of real functions) defined so that the integral of the square of the absolute value of any function is 1.
  • (of a topological space) having the property that corresponding to every pair of disjoint closed sets are two disjoint open sets, each containing one of the closed sets.
  • (of a subgroup) having the property that the same set of elements results when all the elements of the subgroup are operated on consistently on the left and consistently on the right by any element of the group; invariant.

Now the word normal is very disturbing because then we tend to have expectations and we start judging everything that is not according to the standard.

Lately I have been thinking we should eradicate this word from our language, at least in some cases. These cases concern the experience of time, the experience of life, the experience of self and others…. Because what is the standard? In mathematics I can relate to standards, it comes in handy in measuring and building. But still, if you go by standards there are no openings for other ways of thinking, for other ways of seeing things. Just look at the wonderful buildings by Gaudi…… Not standard at all…. But probably very mathematic or else they would’t be buildings 🙂

For example: take the weather. What is normal? Why do we even look at weather forecasts? Why did we lose the ability to just go with what the day brought us. On the website of the dutch meteorological institute KNMI you can take a look at the weather on for instance your birthday over the past years. There is also a standard mentioned. Now I’ve looked back over the years on my birthday and not once it met the standards mentioned. Some years it was over 30 degrees Celsius, other years not even 16 degrees. So it is kind of pointless. I think astrology/astronomy is a way better instrument, and indigenous people and ancient cultures knew what kind of weather was coming by looking at alignments, and feeling the earth and the kosmos. There has always been a need to try to predict, it is probably something in our genes, but that can also be re-written 🙂

Another example: my almost 10-year-old niece told me this weekend that she thought she was ugly. What? She is a very pretty girl, with beautiful eyes and skin, and lovely hair. But in school people (ok 1 or 2) are saying she is ugly, so she thinks she is ugly. Why? Because she hasn’t got perfect teeth, her hairline is different from most. So she showed me girls she thought were pretty. And I thought what? Those botoxed, way to white teeth, fotoshopped fake girls? Are those the standard girls now are trying to live up to? Oh my, I feel so sorry for them…..

And yesterday in school: I am having trouble with seeing how horses and dogs walk and stand and how that is different from the standard. We saw 4 dogs walk and all dogs had deviations…. And most of the horses and animals too. Now I agree that if the leg or back is way off it will cause trouble. But a slight deviation may never cause any trouble at all. I understand that the way we want to (ab)use dogs and horses nowadays will cause a lot of trouble…… But for instance: I had a sore ankle, and then they went and looked at how I stood on my feet, and how I walked. It was not “normal”, there was a slight deviation…. So I got arch support and then I started having trouble with my pelvis and lower back. Maybe my body was used to my slight deviation and would never have caused any more trouble than a little sore ankle that maybe would have healed by itself. But by trying to correct it to the standard it only caused more trouble…. 

Living by standards and only accepting that what is normal is very narrow-minded. It leaves no room for creative thinking, of accepting that there are other ways. That a belief system is not the only right one. That colour of skin is not the standard. That animals all have a purpose. That plants are very needed. That trees are not dangerous. That we are just one of many. That our form may not be the standard. That there are other realms and dimensions.

So maybe it is time for us to let go of the standards and normalities, let’s just open up our minds and hearts and let just take things as they come, as they are, as they present themselves. If you know anything about quantum physics you will see that this is just what our mind creates, so if you are able to see past the standards, anything is possible. Time and space will no longer be a standard……

I understand we need some sort of standards in certain areas but don’t let the standards rule your life and your way of living….

I am not normal, and I am glad I am not….

Love and light and let the venus-transition energy flow within us all!

Diana

Update


Studying is going well, getting good grades and for now still on schedule. Elvis is still in this realm, but we are taking steps helping him say goodbye.

Besides studying there are some very nice things coming, like concerts, festivals, shamanic events. I have purchased a very nice book on herbs, it is sort of like a bible for herbalists 😉 I am very happy with that.

Last weekend I spent learning wise lessons from/with my animals (and humans too!). Part of this learning process is doing something called the Transformation Game, this is very interesting to do. I think everyone should do this at least once in a lifetime 🙂 One thing I realised during the game and after is that I think it is time to start doing things. This past year I have done so many soul-searching and most of the time with the same results and answers. So now it is time to integrate these lessons in everyday life and start acting on them, believing in myself, in my abilities, in my tasks in life.

So that is it for now, I hope you all have a good time and I will probably return to blogging after the exams, somewhere in July 😉

Love and light

Diana

p.s. information about the transformation game:

https://www.findhorn.org/workshops/game/ (english)

http://www.transformatiespel.nl/ (dutch)

Studytime


So the next few weeks are all about studies for me and the guidance of Elvis. In between I am going to do some really cool things, indirectly meant for the studies and my own development, but more practical learning instead of from books 🙂 And some nice concerts and festivals are coming up. So in spite of the busy schedule, life is good. Now all we need is some spring and sun! 😉

Enjoy your time!

Love and light

Diana