Elections, a blessing in disguise?


Elections USA

Until now I steered away from anything to do with this. I don’t live in the US but have a lot of new (online) friends that do, so I have seen their struggle. This couldn’t have been easy. Especially the people I am attracted to must feel defeated right now.

But yes, the unthinkable happened, or is happening. Donald Trump will win the election. That’s it. The world is ending. It’s over. Done. Humanity is f*cked. I feel the hate, anger, frustration, fear, defeat, sadness. Will it divide the US? Who knows.

The general energy the world is sending out to the US right now is terrible. I have come to know many Americans as wonderful loving people. Something I thought I would never admit, just because I only knew America from television and film. And thought they were all loud mouthed air heads. Kind of like Trump 😉 But this is really not the case. It’s all about the not knowing….

But is it really over?

What if we think about this another way? As a “blessing in disguise”?

What if, people who are more like me did not vote at all. Because they felt they had no choice. I would not have gone voting, as the things that matter to me the most, nature, animals, environment, weren’t very clear on both agendas. But maybe I would have voted for Clinton, because then maybe my favourite idealist Bernie would have had some influence…. I haven’t voted for years in my own country, simply because I no longer believe that politicians in general have the best interest at heart for the people.

The president is kind of like a puppet, the PR person for the whole government. I really thought Obama was something else (and I still do as a person), but in the end, all the promises they make? Hard to keep. The only danger with Trump is that if he doesn’t get his way he might go into a fit like little children do….

Is it bad for the world? Really? Us=the world? I think not. That’s kind of arrogant to say. Maybe it’s bad for the US. Maybe even not. What if other countries are like, ok, time to stand on our own feet and no longer be an US groupie….

Universally: what if we see this like the last cramps of the patriarchal system. To hold on to old systems and beliefs. People like Mr Trump are gaining ground everywhere! He is not the only one. Why? What if it’s a test. To see if we are ready for this new paradigm? Living from the heart? Are you able to give love and compassion to anyone? Even the ones like Mr Trump?

The people in general are giving out a signal by voting for him or not voting for any candidate because they felt they didn’t have a choice. No matter the outcome, this signal must be addressed. This is a symptom of our diseased society. It’s time to look at the underlying problems going in. Loss of a feeling of community, the difference between classes. The people who blindly follow people like Mr Trump, or on the other side maybe even spiritual gurus, they play the blame game. They are the ones that don’t take responsibility for their own lives and choices, they act like victims. People like Trump, Le Penn, our own Wilders, they know how to speak to those people. Basically they are excellent at marketing, because they see the gap. And they promise to make it better for you. Not with you. For you. Come here. Daddy will take care of everything. Sit back and relax. You don’t have to do anything. I will fix it. The people don’t see that this most of the time is a “quick” fix. They don’t oversee the long-term effects, and more important, the underlying feeling of void and emptiness isn’t addressed. It’s like taking drugs, or alcohol. Underneath the wound will fester on. But for now, they have put a band-aid on it for them.

What if this has a what I call Cesar Milan effect. People with dogs will all know who that is. I really don’t like him very much, or how he handles dogs. It doesn’t mean he doesn’t believe in what he does. I’ve seen him in interviews and he just doesn’t know any better. And he is also a quick-fix giver. People like that. Not much work put in, just overpower and put a band-aid on it. We gave him the power. We let him grow. But…. On the other hand, the dog behaviour specialists and trainers that used other methods, they united, made more and more people aware there is another way. Most of them even not by putting down Cesar, but by showing the people the other way! Maybe this whole Trump thing will give the people who were lurking in the shadows the courage to stand up for what they believe in, and join forces in a positive way.

Maybe it’s all a test to see how strong the power of positive thinking, law of attraction, love really is. I have seen lots of people sending their condolences to the US, it’s almost like a grieving process. But…. What if we started over showering Mr Trump with love, send him massive healing and love, break down the wall around his heart before he starts building them in real life. What if we could show that the collective way of doing this is stronger than negativity and hate. Let’s show that the power of the heart will change the world. And are you ready to fully embrace the shadow side? I feel that people like Trump are getting stronger just because the people who live from a place of love deny their shadow sides. And isn’t it the best test ever if you can show as much love and compassion to the haters, to the “dark ones”, as you would to like-minded people? People you love. Maybe it is even so, that these “dark ones” even need your love and compassion more. Let’s show that the power of the heart will change the world.

Don’t get me wrong. I dislike the man, always have. But it’s not about him really. Something bigger is going on. And yes, you can just sit still and trust that “this is just as it is supposed to be”. Or you can take action. And not by taking up arms or  and blocking each other on Facebook. But by showing love and compassion towards each other. Show real interest, find out why someone has certain ideas. Start building a community based on understanding, respect and love. Share what you have abundance of. If that is material of not, share.

Don’t go along in this negative, fear based, panicky energy. Let’s keep sending love. And I know, even though he is a “bad thing” for the things I stand for, I have just put him in a blanket of love and approached this from a whole different perspective.

I wish all of you, either in the US or elsewhere, the strength and wisdom to deal with this, but don’t feel defeated….

Love and light,

Diana

Ps. there is something with these numbers….. 9-11, 11-9?? Big changes and shifts…. We notate November 9th as 9-11 in our country…. Weird right? I know 9 is about endings and new beginnings, and it’s also a 9 year this year…. Mmmm…..

Ps 2: this too shall pass 😉 Remember Rome, Napoleon, The German Reich… in the end it will crumble and fall….

oscar-wilde-bitter-trials-blessings

Back!


It’s been a long time since I did some blogging. With studies finally finished I hope to get back to writing, every now and then. Setting up my own practice also takes time, but I want to do it the way it feels right for me, so on my own time 🙂 Lots has been going on these last 2 years, also inside of me.

I started with cleaning up this blog, and will ad some more and new links soon. The music blog I participated in has changed and the collaboration on it has come to an end, so all the reblogs I did on here didn’t work anymore. I will definitely share some of my favourite music on here from now on 🙂

That’s it for now, hope to do some writing and reading again soon!

Love and light,

Diana

DSC_3347-1

Me with our cat Luna

Bad days……


I am having a bad day today. Doubting everything I do, doubting the purpose of my very existence. It has been in the upwards spiral for so long I almost forgot what days like this feel like. But I guess I can’t enjoy the good days without the bad days. Right?

It is not easy hearing people ridicule everything I stand for. When people I think should be thinking the way I do, at least partially. Because we have the same goals. I assume. But the things I stand for seem to make me a quack. So I am considered a quack amongst people who are considered by others as quacks…. That is harsh. And to hear that the little paper you are studying so hard for these last years means nothing in the “real” world. So I am on the verge of quitting. Everything I do. Still I hope this is just a little setback. Some sort of challenges thrown to me from the Universe. To keep on fighting for what I believe in. Or it is the Universal way of sending me messages that I should quit this education. That it is no longer the thing that will help me further. I just don’t know anymore. I do know I am tired of fighting. Maybe I should just give in to the average and everyday world.

I think it is time for some serious retreat, really trying to figure out where it is I am going. If I should hang on to the path I am on or take another road. To ask my spirit guides what is the right track for me. But maybe spirit guides are also a lot of nonsense, maybe they are just a figment of my imagination to cope with life as it comes. I just don’t know anymore…….

Diana

Mijn visie over ziek zijn, en de gevoelens van anderen kwetsen (In dutch because I want to publish this on my practice blog too, sorry for the foreign readers)


De laatste tijd heb ik gemerkt dat ik met mijn uitspraken en blogjes nogal wat verwarring en pijn veroorzaak. Ik wil me niet verdedigen maar ik wil wel mijn denkwijze uitleggen en waarom ik op dit moment zo in het leven sta als ik doe. Net zo goed als ik anderen probeer te begrijpen en reacties probeer te plaatsen hoop ik dat dit een beetje verklaart waarom ik doe wat ik doe. En zeg wat ik zeg. Je kunt je nooit helemaal in een ander verplaatsen omdat iedereen op iedere situatie anders reageert.

Laat ik voorop stellen dat ik nooit dingen zeg of doe om anderen bewust te kwetsen. Ik probeer altijd bruggen te slaan, dingen uit te leggen, mensen wakker te schudden, bewustwording te kweken. Omdat ik me zorgen maak, omdat ik wil helpen, niet voor mijn eigen ego, niet om gelijk te krijgen. Zo zit ik niet in elkaar. Maar zoals met iedereen die een “afwijkende” manier van leven en denken heeft, diegenen die tegen heilige huisjes trappen en bestaande wereldbeelden proberen te veranderen, loop ik ook tegen verzet en onbegrip aan. Dat is soms niet leuk, maar elk dier of mens die ik hiermee kan helpen is het het waard. En ik zeg niet dat ik de waarheid in pacht heb, wat ik vertel, doe en zeg is mijn eigen waarheid. En soms pas ik die aan waar nodig, maar globaal blijft mijn denkwereld hetzelfde. Alles is constant in verandering. Stilstand is in mijn ogen achteruitgang. Morgen zijn sommige dingen die wij nu als normaal beschouwen alweer veranderd.

Dan het ziek zijn. Ik heb de afgelopen tijd meermalen gezegd dat ik denk dat ziek zijn altijd bij je zelf ligt, dat je in principe door je leefstijl, mentaal en/of fysiek, zelf het ziek zijn veroorzaakt. Nou is het zo dat ik ziek zijn niet als ziek zijn zie, als iets van buitenaf dat “je overkomt” maar als symptoom van een interne disbalans. Dus een disbalans in mentaal en/of fysiek. Voor mij als natuurgeneeskundige (ik werk alleen wel met dieren in plaats van mensen, en geloof me, dat is vaak veel eenvoudiger) is het zaak om die balans te proberen herstellen. Er zijn allerlei factoren waardoor je in disbalans kunt komen. Soms zijn dit zelfs zaken uit vorige generaties en/of vorige levens, waarvoor je in dit leven een kans krijgt om dit in balans te brengen. Bij vorige generaties kun je dit mooi doen door een helende reis te maken naar je voorouders via het sjamanisme of binnen de homeopathie met miasma’s te werken. Bepaalde ziektes/disbalansen van je voorouders kunnen namelijk generaties lang doorwerken. We noemen dat dan in de wetenschap erfelijk belast en zit in je DNA/genen. Nou is het ook bekend dat je door je manier van leven dit DNA kunt veranderen. Dit is bekend bij mensen die bijvoorbeeld veel mediteren. Als je ziet hoe je dus op celniveau zelf invloed hebt op dit soort zaken kun je misschien begrijpen waarom ik stel dat ziek zijn door jezelf veroorzaakt wordt. Alles is trilling. Je kunt dus zelf wel degelijk bepaalde patronen doorbreken die al generaties lang bestaan. Er bestaat positieve en negatieve trilling. Kijk maar naar geluid/muziek. Dit is prachtig en helend, maar als je het te hard speelt krijg je gehoorbeschadiging en innerlijke stress. Stress is iets wat wij met zijn allen in deze huidige maatschappij chronisch last van hebben door alle zaken die we onszelf opleggen. Door allerlei dingen waar we van onszelf aan moeten voldoen. Aan bepaalde standaarden. Niemand is wat dat betreft echt vrij, ook ik niet. En de schuld geven van iets aan de maatschappij, of de wereld, of de kosmos, of het universum, dat bestaat in mijn ogen niet. Ik zie alles als een, we hebben allemaal dezelfde trillingen en veroorzaken dus ook nog eens als groep een disbalans. Dus niet alleen individueel. Hierbij doel ik op bijvoorbeeld het moeten voldoen aan een ideaalbeeld qua uiterlijk. Iedereen die van de norm (die verschillend is per generatie) afwijkt voelt zich lelijk, ongewenst of wat dan ook en zal koste wat kost gaan proberen aan die norm te voldoen. Of ziek worden. Hetzelfde geldt voor de ouderen in onze maatschappij, die tellen niet meer mee, worden afgeschreven, weggestopt, kosten tijd en geld. Door zo met je medemens en dus ook met bijvoorbeeld je eigen toekomst (want we willen uiteindelijk natuurlijk wel zelf oud worden) om te gaan veroorzaak je disbalans. In vroegere culturen werden ouderen juist als wijs gezien en waren we dankbaar voor alles wat ze voor ons betekend hadden. Natuurlijk hadden ze kwaaltjes die horen bij een afbrekend lichaam maar dit was een stuk minder en milder dan nu. Daar komt nog bij dat wij met zijn allen de connectie met het natuurlijk ritme zijn kwijtgeraakt, en dat we met zijn allen stil zijn gaan zitten. Het menselijk lichaam is niet gemaakt om te zitten. Dan hadden we wel een andere bouw gehad. We zijn gemaakt om te bewegen, fysieke arbeid te verrichten. We zijn met zijn allen teveel in ons hoofd gaan leven. Ik heb het in dit stuk maar niet eens over onze voedingspatronen, of medicijngebruik. Dan ben ik nog wel een blaadje of 8 bezig. Er is zelfs een punt in de geschiedenis geweest waar we lichaam en ziel als iets aparts zijn gaan zien omdat 1 man niet wetenschappelijk kon verklaren hoe de invloed van de ziel op het lichaam in zijn werk ging. 1 man…. Stel je voor. Maar ook dat patroon, die conditionering kunnen we doorbreken. Door er een andere lading aan te geven. En let eens op wat je zelf doet. Hoe vaak zeg je tegen jezelf dat je dingen moet doen, in plaats van gaan of willen doen. Met moeten leg je een lading op iets die ook niet positief werkt. Je legt jezelf iets van buitenaf op. Ik moet werken of ik wil werken. Ik moet leven of ik wil leven…… Zeg dat een paar keer en voel het verschil. De lading is heel anders.

En als je wilt weten wat chronische stress met je doet kun je eens een kijkje gaan nemen bij dieren in de bio-industrie. Van deze dieren is bekend dat stress een mindere kwaliteit vlees oplevert. Veel vlees, en eerder slachten maar niet meer van dezelfde kwaliteit als vroeger. Dus kun je wel nagaan wat er ook in ons lichaam gebeurt. En misschien zien velen van ons zichzelf niet als dieren, fysiologisch gezien zijn we dat toch echt, en reageren wij hetzelfde. Je bent constant in een soort vlucht of vecht modus, met alle gevolgen van dien voor je lichaam. Hoe intelligenter het dier hoe meer last van stress, en aangezien wij onszelf als het intelligentste dier zien, kun je nagaan wat chronische stress met ons doet. En stress kan vele vormen hebben, vergis je daar niet in. Het is niet alleen werk- of studiedruk, waar we het vaak mee relateren, maar kan door vele oorzaken komen.

In mijn ogen ben je altijd verantwoordelijk voor je eigen leven. De keuzes die je maakt zijn de jouwe. Ik hoor dan veel mensen roepen ja maar de maatschappij, ja maar je moet (daar is het moeten weer) toch leven. Door dit soort excuses ga je dus nooit met jezelf aan de slag, blijf je de verantwoordelijkheid buiten jezelf leggen. Natuurlijk mag er brood op de plank komen, anders wordt het wel lastig om te overleven. Maar in hoeverre leef je nog naar wat je echt nodig hebt? In hoeverre ben je vrij? En als je voor je gevoel geen keuze hebt, dan is het altijd nog een keuze hoe je omgaat met je huidige situatie. Ga je in de slachtofferrol? In de negatieve spiraal van schuld geven en vingertje wijzen? Of ga je, net zoals ik heb gedaan, op een reis naar binnen. Ga je kijken hoe je je leven ten goede kunt veranderen? Ga je accepteren wie je werkelijk bent en ga je leren omgaan met de dingen die op je pad komen op een positieve manier? Ga je beseffen dat je goed en mooi bent zoals je bent, zoals je ter wereld gekomen bent? Besef je dat je als je je verveelt en om een uitdaging vraagt wat je je op de hals haalt? Want in mijn ogen is de ultieme uitdaging hoe je omgaat met verdriet, ziekte en verlies. Niet uit een vliegtuig springen met een parachute. Dat zijn niet de uitdagingen waar het in dit leven om gaat. Besef dat als je je ergert aan dit verhaal dat er diep van binnen iets is dat weet dat er een kern van waarheid in zit. En dan nog is het altijd jouw keuze om er iets aan te doen. Niets doen is ook een keuze, maar dan mag je ook accepteren wat dat voor gevolgen heeft. Kijk eens hoe je je voelt na een dag waarop je echt gedaan hebt wat je wilde. Hoe voel je je op zo’n dag? Heb je dan last van pijntjes, vermoeidheid, ergernissen, boosheid? En hoe voel je je de dag erna als je weer je moet-modus ingaat? Dan kom je vaak in een dip terecht. De balans is weg.

Ik geloof ook niet dat de dood een einde is. Door bepaalde oorzaken zijn wij de dood als een eindig iets gaan zien en hebben er een hele zware negatieve lading aan gegeven. Ook aan ziek zijn en bepaalde ziektes hebben we overigens zo’n zware negatieve lading gegeven. Maar door verschillende dingen die ik gevoeld en ervaren heb ben ik er voor mezelf wel redelijk uit, noem het een geloof, noem het een weten, dat dood geen einde is. En iedereen noemt het anders. In iedere cultuur, in ieder geloof is er geen einde. Sommigen geloven dat als jij doodgaat je weer opgaat in een groter geheel, en dus daarmee alle lessen die je in dit leven geleerd hebt ook weer in dat grote geheel inbrengt, zodat de volgende incarnaties dit weer mee kunnen nemen. Prachtig toch? Sommige mensen denken dat er niets is maar dat je lichaam dus gewoon vergaat en dat je daarmee weer een bijdrage levert aan de cirkel van het leven. En ook dat is toch een prachtige gedachte. Ok, als je je lichaam laat cremeren heb je een probleem, maar dan nog blijft er iets over wat de kringloop weer ingaat. Het bewustzijn zoals je dat nu hebt is niet eindig, je stoffelijk lichaam wel. Bewustzijn zal er altijd zijn, en door de dingen die je nu doet blijf je er dus ook altijd.

Ik ben volgens de Maya-Tzolkin een gele ritmische krijger. Ik weet wat mijn taak in het leven is en mede door dit te schrijven loop ik er niet meer voor weg. Het leven maak je zelf zo licht of zwaar als je zelf wilt. Besef dat je als je de mensheid vervloekt om de klimaatverandering of om uitsterven van bepaalde dieren dat je jezelf vervloekt. Dat je met die negatieve woorden jezelf vergiftigt. Alles is met elkaar verbonden, alles is trilling.

Dit is mijn levensdoel, ik kan niet anders dan zijn zoals ik nu ben. Door het te accepteren en te gaan leven naar mijn eigenlijke potentie geef ik mezelf weer een stuk vrijheid.

Mijn geboorte Zonnezegel is KIN 176 CIB the Yellow Resonant Warrior met toon 7, ik ben geboren in een zgn. GAP, een Galactic Activation Portal. Dat houdt in dat op de dag van mijn geboorte de kanalen naar de kosmos meer openstonden en dat ik daardoor een sterke intuïtie heb, en ook een intuïtief weten. Het is de kosmische krijger dat zich uitdrukt in doortastendheid, waarmee hij de vragen stelt om het leven tot zelfs na de dood verder te zetten. De Gier is het kenmerk van Cib waarmee hij ook de beperkingen van de Aarde kent maar ook dat er na ieder einde een nieuw begin is. Ook de Uil is mede het kenmerk van Cib en daarmee help je anderen door je wijsheid en ervaring naar de overkant van de rivier. Je ontvangt informatie en je geeft het door. Cib is een krijger voor de Geest en je werkt vanuit een universeel bewustzijn, je bent expressief en je durft vragen te stellen. De toon 7 is een mystiek getal dat geest en lichaam verbindt, het trilt mee met het zichtbare en onzichtbare. Toon 7 is de middenste van de 13 tonen en heerst over de middenste mystieke kolom van de Tzolkin.

Dit is een beknopte beschrijving van mijn zonnezegel, maar het heeft voor mij veel duidelijk gemaakt.

Dit is zo’n beetje hoe ik in elkaar steek. Ik besef me wel degelijk dat als je zelf midden in een proces van ziek zijn, of sterven of wat dan ook zit dat je dit soort dingen gewoon niet wilt horen, dat het heel makkelijk is om het buiten jezelf te leggen. Want het is natuurlijk nooit leuk om erachter te komen dat je zelf de oorzaak bent van je lijden. Aan de andere kant is het dus wel heel makkelijk om te zeggen dat je verantwoordelijk bent voor je eigen geluk, en dat is nou precies waar alles om draait. Door het lijden en het geluk in elkaar op te laten lossen ben je ook verlost van de dualiteit, van de yin en yang en ben je straks gewoon.

We staan op een belangrijk punt met zijn allen. Kiezen we voor liefde (ook voor jezelf!), licht, samenwerking en acceptatie of blijven we vechten, tegenstribbelen en elkaar het leven zuur maken. Of gaan we zorgen dat dit alles in balans komt. We hebben met zijn allen een kans om het tij ten goede te keren. Opnieuw geboren worden gaat natuurlijk gepaard met de nodige pijn en weeën, en ook de nodige naweeën maar met een positieve instelling komen we allemaal wijzer en sterker uit de woelige baren.

En omdat er deze week een Venus transitie is geweest:

Van The Planets door Holst, Venus, the BRINGER OF PEACE!

Als altijd in liefde en licht

Diana

Update


Studying is going well, getting good grades and for now still on schedule. Elvis is still in this realm, but we are taking steps helping him say goodbye.

Besides studying there are some very nice things coming, like concerts, festivals, shamanic events. I have purchased a very nice book on herbs, it is sort of like a bible for herbalists 😉 I am very happy with that.

Last weekend I spent learning wise lessons from/with my animals (and humans too!). Part of this learning process is doing something called the Transformation Game, this is very interesting to do. I think everyone should do this at least once in a lifetime 🙂 One thing I realised during the game and after is that I think it is time to start doing things. This past year I have done so many soul-searching and most of the time with the same results and answers. So now it is time to integrate these lessons in everyday life and start acting on them, believing in myself, in my abilities, in my tasks in life.

So that is it for now, I hope you all have a good time and I will probably return to blogging after the exams, somewhere in July 😉

Love and light

Diana

p.s. information about the transformation game:

https://www.findhorn.org/workshops/game/ (english)

http://www.transformatiespel.nl/ (dutch)

Studytime


So the next few weeks are all about studies for me and the guidance of Elvis. In between I am going to do some really cool things, indirectly meant for the studies and my own development, but more practical learning instead of from books 🙂 And some nice concerts and festivals are coming up. So in spite of the busy schedule, life is good. Now all we need is some spring and sun! 😉

Enjoy your time!

Love and light

Diana

Busy, busy, busy


So, the last few weeks I have been busy with studying and doing very nice things away from the online world, you know in this thing called the “real world”. I am getting more and more sure of my healing abilities and my understanding the animals. Elvis is still here and we still have to do some things for/with him. The coming weeks will be pretty much the same as the last weeks. So very little time to read/post blogs, but I guess with spring and summer coming it is very organic to be more outgoing. Autumn and winter are more for staying inside and digesting all the experiences you had in the spring and summer. As it is in the medicine wheel. There are only two days left for the medicine wheel, one in May and one in June. It has been a fantastic journey so far. And the festival-season is starting, enjoying music, people, food, drinks!

I would like to leave you with some very nice blogs I have come across on my winterjourneys and love to read. There are a lot of blogs I follow, but these just are very special for me. It is the way of writing, very inspiring and the deeper messages in these blogs that I like. Two of those blogs are not about the amount of posts but the quality. Have a look and you will know what I mean. When people can express their feelings through words and photo’s in this way it’s very inspiring!

So here is the little list:

These two blogs are really dear to me, because of the deeper messages…… I hope you can find them too 🙂

http://www.blog.daveadair.com/

http://littlesundog.wordpress.com/

My sisters blog who is trying to find her path after being diagnosed with MS

http://checatslife.wordpress.com/

There are lots more blogs I follow, and most of them have the same theme, about life, about love, about personal growth, about art.

In the end we are all spiritual beings having a human experience………….

Love and light! Enjoy the outdoor seasons!

Diana